बाँकी अंश.....
मलाई आज भोलि निन्द्राले साथ दिन छाडेको पनि कयौं दिन भै सक्यो। निदाउँने धेरै प्रयाश गर्दा पनि सधै झैँ मात्र प्रयाश मै सिमित हुन्थ्यो, सायद त्यो मनमा खेलीरहेका बिगतका यादहरुले गर्दा होला झन निन्द्रालाई धेरै टाढा-टाढा सम्म भगाइ दिन्छ। त्यसैले मलाई रातको सम्झना मात्रले पनि सताउन थाल्छ।अनि त्यो रातको सुनसान मात्र घडीको टीक् टिक् आवाज, आफ्नो मुटुको धडकनलाई जिस्क्याई रहेको जस्तो भन दिलाउछ! मानौ आफ्नै मुटुको धडकन संगै चलेजस्तो अनुभूती हुन्छ।

बिर्सन नसकेको क्षण
तिमीलाई नभेटेको पनि
आज युग बिटे जस्तो,
जति हाँस्ने कोशिस गर्छु
त्यति पिडाले छट्पटी
भए जस्तो,
मनमा खडेरी त पर्ने नै भए
‘साथ’ तिमि न भए पछि।
संगै हुंदा कति रमाई
हाँसि खुसी आफ्नै दुनियामा
लिप्त हुन्थे।
तर आज, मात्र तिम्रो
याद बाँकी छ,
अरु सबै कल्पना मै
सिमित भयो।
कति खुसि हुन्थे त्यो दिन हामी घण्टौ सम्म सुख दुख:का कुराहरु गर्दै हाँसखेलमै समय बिताऊन्थे। घाँम पानी पनि नभन्दै मोटर बाईकमै टाढा टाढा सम्म घुम्दै पुग्थे। कहिले सारा दिन माया प्रितीका कुरा गर्दै आफ्नै कोठामै बसी समय बिटाउथे।
बिटेका कुराहरु सम्झिन्दा केहि बेर मन त हल्का त हुन्छ, तर त्यस यादले छोडे पछि मुटुमा पिडा झन बढ्डो रहेछ।
आज पनि मलाई याद छ, त्यो हाम्रो मिलनका पहिलो दिन……..
तिम्रै गाऊँको एउटा मन्दिरको आंगनमा, एकजना साथिको साथमा मलाई भेटने भनी एउटा ठुलो चौरमा मेरो पर्खाईमा (सायद त्यस गाऊँको फुटवल ग्राऊड होला) एउटा बायाँ हातले छाता समाऊँदै अर्को दायाँ हातले कानको मोबाईल समाई फोन गर्दै यता उता हेर्दै थियो।
मोबाईलमा घण्टी बजेको सुनी मैले मेरो बाईक त्यही रोकी पैन्टको पकेटबाट मोबाईल झिकी हेलमेटको भित्र दायाँ कानमा राख्दै भने,
हेलो, कहाँ हो तिमी…? (मैले मोबाइलमा तिम्रो आवाज सुन्दै चारै तरफ नजर घुमाऊँदै यता उता हेर्दै भने)
हामी दुबैजना तपाईकै सामुने केही दुरिमै छु,
तपाई हामी दुई मध्य कुन चाहि म हो आफै पता लगाऊ ल….! (उताबाट तिम्रो आवाजमा ठटापन र अलि खुशि पनि झल्किरहेको मैले महेशुस गरेका थिए) मैले आफ्नै अगाडिको चौरमा तिमिहरुलाई देखिसकेका थिए। तर दुबैले एउटै ड्रेस लाईरहेकीले मैले ठम्याउन भने सकेको थिएन।
तिमिले मलाई देखे पछि मन्दिरको माथि आउने ईसारा गर्दै दुबैजना मन्दीरको भर्याङ्ग चड्दै माथि तिर लाग्यो। केहि खुडकिलो चढिसके पछि मेरो टाऊकोमा भएको हेलमेट फुकाल्नु, अनुहार एकपलट हेर्छु भनी तिमी काराई रहरकी थियो, म पनि अलि ठटा पारा मै तिमिलाई चिनि सके अब म जान्छु भन्दै बाइकमै बसिरहे।
धेरै अनुरोध पछि मैले हेलमेट निकाली तिमीहरु तिर हेरे, तर टाढा भएर होला मेरो अनुहार राम्रो सीत देखेन भनि कराउदै पनि थियो।
त्यस दिन म तिमीलाई भेटन भनि नै तिम्रो गाऊमा आएका थिए, र तिमी पनि मलाई भेटन भनि घर बाट अलि छिटै निस्केको भनेकी थिए,
चारै तिर हरियाली अनि त्यसको वरिपरी घरहरु मिली एउता सानो बजार बनेको थियो, बजारको दक्षिण पट्टी बिचमा त्यो मन्दिर अलि सानो पहाड माथि बनेको रहेछ। सानो सानो रुख भएकाले होला माथि जाने सीढी बिचमा कहिं कहीं अलि सिढि पनि देखि रहेको थियो। तिमी सिढिको बिचमा बसि माथि आएर एक चोटी मलाई भेटेर जानकोलागि हात हलाऊँदै भन्दै थिईन।
हेलमेट टाउकोमै राखी म पनि भर्याङ्ग चढ्दै तिमिहरु भए ठाऊँमा तिर हिड्दै थियौं।
पहिलो भेट भएर होला मलाई पनि मनमा कता कता कौतुहल अनि अलि डर भैरहेको थियो। आज भन्दा पहिले कहिले देखेको पनि त छैन तिमिलाई र तिमिले पनि देखेकी छैनौं। फोनमा त हाम्रो घण्टौ कुरा हुन्छ, तै पनि पहिलो भेट भएर होला अलि मनमा डर लाग्दो रहेछ डर यस अर्थमा कि यदि तिमिले मलाई अस्विकार गरी दियो भने के गर्ने..? मैले त तिमिलाई पहिले नै भनि सके तिमि जस्तो अबस्था पनि स्वीकारय छ।
गर्मीले पुरा टाऊँको पानि पानि भैसकेको थियो तर टाउकोमा भएको हेलमेट भने फुकाल्न मनै भैरहेको थिएन, एउटा हातले पसिना पुछ्दै मन्दिरको भर्याङ्ग चढ्दै दायाँ बायाँका रुखहरुको हाँगा समाउदै कुरा गर्दै म माथि उक्लदै तिम्रो नजिक पुग्ने प्रयास गर्दै थियौं।
सान्चै त्यो दिन म धेरै खुसि थिए मलाई त्यस दिन कहिले नभएको अनुभूति भैरहेको थियो। बिहान सम्म मोबाईलमा मात्र कुरा गरिरहेकी तिमी अब साचैकै भेट हुने भो भनि मनमा अनेक उमग र खुसीहरु त हुने नै भयो। रुख माथिका चराहरु पनि हाम्रै गीत गाऊँदै जिस्क्याई रहे जस्तो। तिमि आऊने खबरले होला तिम्रो पाईला चुम्न मंन्दिरको आंगन पनि मंन्द मुश्कान भैरहेको जस्तो।
“हो, मलाई आज पनि त्यो दिन याद छ। 
“तर आज समय र परिस्थितिले हामी दुबैलाई बिछोड र बियोगको जिन्दगी जिऊन बाध्य बनाई दियो।
त्यस्तो सुखत मिलनका क्षनहरु सम्झि मन त हो नि तड्पिहाल्दो रहेछ।
काहिलेकाहि तिम्रो यादमा,
मिलनको आशमा,
अनि अझ ‘सामिप्यता’
पाउने बिश्वासमा।
एउटा कहिल्ये पनि बिर्सन नसक्ने क्षण बनाई दियो।
मलाई थाहा छ,
तिम्रो त्यो कोमल र निश्चल ह्रृदयले
त्यसको यौनिक आकाक्षालाई
समेट्न सकिरहेको हुन्दैन।
कति मानसिक शारिरीक
यातना सहेर बसिरहेकि होली।
तर कति बजबूर, अनि
बिबस छु म पनि
तिम्रोलागि केहि गर्न
सकिरहेको छैन।
मात्र तिम्रो पिडाको आनुभूति
महेशुस गर्ने सिबाय्।
सायद बिछोडको घाऊले
तिमिलाई पनि पिडा दियो होला,
हरेक क्षन मलाई नै सम्झि
‘कष्टप्रद’ मै जियो होला,
कहिले मलाई सम्झि
एकान्तमा रोयो पनि होला
त्यसैले त होला
मेरो मन पनि रुन्छ,
बिस्तारै मुटुको धडकन बढ्छ,
ओठ्को कंपनले होला
कतिबेला आँखाबाट
आँसुका थोपा टपटप् बगी,
डायरीको पाना भिझे पछि
बल थाहा भो यो त सबै
सपना मात्रै रहेछ।
जब रुन्थे अरु, सोच्थे रुनु किन पर्ने हो,
आज आफ्नै आँखा बाट आँसु कहिले रुक्ने हो
कहिले चारै तिर बसंत
अनि लाखौ फुलबारी वरिपरी
बिश्वास नै गर्दैन्थे
पटझड पनि हुन्छ भन्दा
आज यस्तो बागमा छु
कांढा मात्र वरिपरी
थाहा छैन पात कहिले लाग्ने हो
बिछोडको कुरा सुन्दा
कल्पना हो भनि दिन्थे,
आफ्नै मुटुले धोखा दिन्छ भन्दा
हांसी रहन्थे,
आज यस्तो चोट पाए मैले
तडपाइ मात्र दिने सदा
अब त बिश्वासै मरि गयो
बिश्वासले धोखा दिंदा
आफुलाई भन्दा बढि
बिश्वास गरेका थिए उसलाई
छिया छिया पारि दियो
उसले त्यहि बिश्वासलाई
जिवनमा संम्पन
कसले चाहेको हुन्दैन र
आरामको जिन्दगी
मन नपर्ने को होला र
तर आफुले चाहेर मात्र
यहा के नै हुन्छ र
त्यसैले कहिले काहि
मन धेरै दुख्दो रहेछ,
भित्रि मन दुखे पनि
बाहिर हाँस्न पर्दो रहेछ
जिन्दगी उजाडिए पनि बाच्नै पर्दो रहेछ,
आँखा बाट आँसु सुके पनि रुनै पर्दो रहेछ
मनमा पिडाहरु राखेर पनि
बाहिर हांस्नै पर्दो रहेछ
अब त उ नजिक भएर पनि
टाढा झै लाग्छ
सपनामा देखेको कुरा पनि
बिपना झै लाग्छ
कोई बिदेशिए पछि जिन्दगि
कति आराम दायी होला थान्थे,
सबै आकांक्षा पुरा होला अनि
सुखी जिवनको सुरुवात भएको थान्थे
अरुको खुशी जिवन देख्दा
आफ्नो पनि त्यसै होला भनि थान्थे
आज अचानक तिम्रो ब्यबहारले
सबै सपना चक्नाचुर बनाई दियो
अरुले कति कुरा काट्दा पनि
सबै झूठो हो भनि दिन्थे
आज आफ्नै आंखाले देख्दा हेर्नै लाज भो
कोई कति निरह अनि बिश्वासघाती हुन्दो रहेछ
नदीको दुई किनार भए पनि
मिलनको आश राख्नै पर्दो रहेछ
जिंदगी सबै उजाडीए पनि
कसैको लागि बांच्नै पर्दो रहेछ
आंखामा आंसु सुकी सक्यो
तर पनि रुनु पर्दो रहेछ
यस्तै रहेछ
आफ्नो कथा अनि ब्यथाहरु थाहा छैन
कस कसलाई सुनाऊदै हिड्नु पर्दो रहेछ
परिस्थितिको हुरीले आंखा छोपे जस्तो लाग्यो
झसंग भई आंखा खोलेर हेरे अनि म
समतल धेरै टाढा पुगे जस्तो लागेछ
अनि संझाऊन खोजे, फकाऊन खोजे
तर पनि आएन
थाकेको यात्री झै
अनिस्चित भबिश्यको दोसाधमा
आज म उभिएको छु
अनि एकोहोरो हेरि रहेको छु
क्षितिज पारी
अन्जान कुनै उदाऊछ कि
सुर्य बिहानिको भनेर
बिहान निंद्रा बाट झसंग भई आंखा खोले
सिरानि भिजेको देखे पछि
बल मन रोएको आभाष मैले पाए
सांचै उनको जिंदगी बिना
अनुभव गर्दा जिऊदो लाश झै पाए
घर सुन्य गाऊँ सुन्य
अनि सुन्य छ यो संसार
बिछोडको पिडाले हृदय पनि सुन्य पाए
अब पीरहरु बांध्ने पनि कोई छैन मेरो
त्यसैले उ प्रति आफु निरती पाए
मलाई कबिता धेरै मन पर्छ, कहिले काही लेख्ने पनि गर्छु। अनि आफुलाई मन परेका कबिता आफ्नो डायरीमा सार्ने पनि गर्छु। तर कहिले काही कबिताहरु सार्ने क्रममा मैले आफ्नो डायरीमा मिति न लेखिएकाले कहिलेको हो थाहा पाऊन सक्दिन्थ्यो अनि स्रोत पनि। त्यहि कलेक्सन बाट चुनिएका केहि कबिता हुन यो………..
आज धेरै दिन पछि केहि लेख्ने बिचार गर्दै छु अझ भनु पर्दा मनको केहि गाँठो फुकाल्ने जमर्को गर्दै छु। जुन दिन देखि मैले यो ब्लगसाइटको संजालमा पाईला टेकेका थिए। त्यहि दिनबाट मेरो धेरै जसो समय यसै संजालको दुनियांमा नै बिटिरहेको छ भन्दा फरक पर्दैन। कम्पूटर खोलि ईन्टरनेट भित्र पस्ने बिटिकै सर्बप्रथम म प्राय्: दौतरी, नेपाली भाषाका ब्लगहरुको साइट हेर्छु, त्यसमा धेरै जसो नेपाली भाषाका ब्लगहरुकै मात्र जानकारी (डिसप्ले) राम्रो पनि लाग्छ। त्यसमा केहि शिर्षकहरु सरसर्टि हेर्छु र मन परिहाले भित्र प्रबेशगरी हेर्छु पनि।
केहि महिना पहिले सम्म मलाई यो ब्लगको बारेमा केहि थाहाँ पनि थिएन। ईन्टरनेटमा कहिले काहिं कतै ब्लग भने शब्द देखीए पनि त्यति केयर गरि हेर्ने चलन भने थिएन। यो पत्रकार बंन्धुहरुले चलाउने एउटा वेभ साइट मात्र हो भनी थानेको थिए। तर आज यसको बारेमा जति जानकारी हासिल गर्ने मौका पाऐं त्यो हेर्दा जुन मैले सोचेका थिए त्यसको ठिक बिपरित भएको मैले पाऐं। अहिले त यो ब्लगसाइट पनि hi5, tagged र face book जस्तै ब्यापक मान्छेहरुले चलाउने एउटा वेभसाइट भैसको छ भने मलाई लाग्छ। जसले पनि आफ्नो नाउँमा एउटा दुईवटा ब्लगसाइट बनाईराखे कै देख्छु।
आज धेरै जसो मान्छेहरु आफ्नो मनका कुराहरु ब्यक्त गर्ने राम्रो थलो चौतारीका रुपमा लिईरहेको पनि देख्छु । कति ब्लगसाइटहरु धेरै स्तरीय र राम्रा पनि छन। केही ब्लगसाइटहरु परिक्षणका रुपमा मात्र सिमित भएको पनि देख्दछु। आफु यो फिल्डमा आऊनु भन्दा पहिले यति धेरै ब्लगसाइटहरु होला भनि सोचेको पनि थिएन। अहिले मलाई यस्तो लाग्छ इन्टरनेटमा अलि दखल राख्ने हरेक ब्यक्तिहरुले ब्लगसाइटको प्रयोग गरिरहेको छ होला भने पनि लाग्छ। सायद मलाई यो भन्दा पहिला यसको सहि जानकारी र त्यस प्रति ईच्छा नभएर पनि थाहाँ नभएका हुनसक्छ।
आज म पनि आफ्नो मनमा लागेका धेरै जसो कुराहरु डायरीमा न कोरीकनै यहि ब्लगसाइटमा नै पस्किने गर्छु। कहिले सारा दिनको कामबाट थकित भई जब घर पुग्छु र कम्पूटर खोली ईन्टरनेटको संजाल भित्रको ब्लगसाइटहरु हेर्छु, अनि बल्ल दिनभरीको थकानले राहत पाएको महशुस गर्छु।
आज भन्दा केहि दशक पहिलेको कुरा हो, कान्तिपुर साप्ताहिक पत्रिकामा मेरो पनि केहि कबिताहरु प्रकाशित भएको थियो। पहिलो पल्ट कुनै पत्रिकामा त्यो पनि कान्तिपुर जस्तो नेपालीहरुको अत्यन्तै लोकप्रिय् पत्रिका मार्फत आफ्नो नाम सहितको कबिता देखे पछि खुसी नहुने त कुरै भएन। त्यस पछि मनमा केहि हौसला जागेर होला अझ लेखन तिर बढि ध्यान दिन थालेका थिए। त्यस्तै चार पाँच अंक सम्म मेरो केहि कबिताहरुले निरंन्तर ठाऊँ पाऊँदै पनि आएका थियो।
त्यस बेलामा लेखिएका केहि कबिताहरु आज यस ब्लगमा पस्किने जमर्को गरेको छु। मेरो डायरीको पानामा लेखिएका कबिताहरुको पोक्को बाट केहि रचना मध्ये मलाई मन पर्ने कबिताहरु हुन यी।
के थाहाँ छ को कहाँ छ
जुन दाग लागेको छ हाम्रो मायामा
अब मेटिंन्दैन मेटाऊँदैमा
कति मान्छको सम्झना आऊँछ
एक तिम्रो याद गर्ने बाहानामा
आजसम्म भौतारिन्दै छु यता उता
फेरि तिमिलाई पाउने चाहानामा
सयौं घाऊ सांचेको छु ह्रृदयमा
फेरि तिर चल्छहोला भनि निशानामा
तिम्रो आँखाको हेराईबाट पिऊनेले
के पाउने छ त्यो रक्सिको बोटलमा
आज साथिहरु पनि रिसाएका छन
एक चोटी ऐना फेरि देखाएकोमा
घर भित्र पनि हावा चल्न थालेछ
घरको भिता भट्किएकोमा
के थाहाँ छ को कहाँ छ भने
उनलाई नदेखेको जुनी भएकोमा
किन रुन्छौ अब यहाँ
धुलो परेको छ यो आँखामा
आँसुले तिमि आई पखालि देऊ
कुनै सुखा बृक्ष भेटेमा
संगै उसमै टाँसी रोईदेऊ
जुनी जुनीको प्यासा छु
केहि त बालुवाको
प्यास मेटाई देऊ
बालुवा मै यदि हिड्नु छ भने
आफ्नो खुट्टा अलि भिजाई देऊ
प्रेमको भाग्य यस्तै हुन्छ
किन रुन्छौ अब यहाँ
या त पुरा रात यस्तै रुनु
बिहान भए पछि सुत्नु
खोला बाट मैले सिकेको छु
छल गर्ने
बाहिर बाहिर हाँस्नु
भित्र भित्र रुनु



आज परीले उनको साथीको मोबाईलबाट आफ्नो श्रीमानको आवाज सुनेदेखी मनमा झन कौतुहलता र खुल्दुलि बढ्न थाल्छ…र मनमनै सोच्न र कल्पना भित्र डुब्न पुग्छ,
किन मेरो मोबाईलमा फोन नगरी उहाँकी बहिनीको मोबाईलमा किन फोन गरेको होला..? के सांन्चै म देखी त्यस्तो बिनी उहाँ रिसाई सकेकै हो र…? सायद कतिदिन पहिले नै काठमाण्डौं आईसकेको हो की, या आज मात्र आएको हो,
कसरी थाहा पाऊँ मैले यो सब कुरो, को संग गएर सोधौ…..! यस्तै मनमा सोच्दै बसीरहेकी थिई।
अचानक टिननन्.. मोबाईलको घण्टीले परीलाई झसंग बनाई दिन्छ,
अगाडि टेबुल माथि राखेको मोबाईल दायाँ हातले बिस्तारै अठाऊदै कसको नम्बर हो भनि हेर्छ,
अनि अनुहारमा जलन र आस्चर्यको भावना ल्याऊँदै मनमनै बोल्न थाल्छ।
ओह..ए्..यो नम्बर त अहाँकै दिदीको घरको हो नि…!,
सायद दिदीकोमा पुगिसक्नु भो होला, (मनमनै सोच्दै मोबाईल कान सम्म् बिस्तारै लान खोज्छे, तर फेरी भित्रि मनले भने ऊठाऊन दिईरहेको हुन्दैन्।, उटाबाट हेलो, भने स्वर बाहिर सम्मै सुनिरहेको थियो।)
हे हेल्लो..(परीको आवाजमा कंपनता मिश्रित थियो,)
मनमा जति रिस उठे पनि आफ्नोको लोग्ने आवाज सुन्दा भित्र कता-कता माया पनि पलाई रहेको जस्तो अनुभूती हुन्दो रहेछ।
आएको एक महिना भै सक्यो रे आज बल याद आयो मेरो…? किन गरेको फोन अहिले पनि तिम्रै बहिनिको मोबाईलमा गरेत भै हाल्थ्योनी, मेरोमा किन गरेको …? (प्रति प्रश्न गर्दै मनमा भएभरको रिस सबै पोखाई दिनछे।)
कति कटर, अनी निष्ठुरी रहेछ लोग्ने मान्छे,
लोग्ने बिदेशमा गए छ भनि बसीरहेको, उ नेपाल आएको १ महिना भन्दा बढी पो भै सक्यो भन्छ, घरमा नआई आफ्नो दिदीको मै बसिरहेको रे,
यत्रो ठुलो धोखा…! के
सोचेको होला मलाई” (परीको मनमा सुन्यता छाई सकेको थियो लोग्नेको कुराले, केहि सोच्न सक्ने स्थितिमै नरहेको जस्तो, अचनाकै सोच्नमा बाध्य हुन्छे, यत्रो संसारमा परी एकलो परेको अनुभुती हुन थाल्छ,)
किन,..? आखिर किन यस्तो ब्यबहार म प्रति..!
मैले के गरे त्यस्तो, आज
जिन्दगी भर संगै राख्छु, संगै बस्छु भनि, आफ्नो आमा बुबाले भनेका कुरा अनादरगरी आमा बुबाको बिश्वास भन्दा बढी बिश्वास गरी सधै सहयात्रि बनि बसौला भनि आएको बदलामा यस्तै पिडादायक कष्टपूर्ण तनावको जिन्दगिमा बस्नको लाग नै हो त….!
कुर्ताको सलको टुप्पो दायाँ हातको चोर औलामा बेर्दै बायाँ हातले कुममा भएका कपाल पछाडी तिर पठाऊँदै फेरी भन्दै जान्छे…,
आज घर आउला भोलि आउला भन्दै हप्तौ बिती सक्छ, तर २०, २५ किलोमिटर टाढाको दुरीमा रहेको दिदीको बाट आफ्नो घर उहाँ आउनुभएन, बिचमा कहिले काहि फोन त गर्छन रे तर मेरो मोबाईलमा हैन घरको cdma र उसकै बहिनीको मोबाईलमा,
जन्डिस् भएछ रे भने कुरा पनि अरु मार्फत थाहा पाऐ,
हुन सक्छ
त्यस्तै केहि बिरामी नै भएको भएरै फिर्ता पठाएका होला,
जन्डिस मात्र भए त ठिकै छ उपचार गरे निको भै हाल्छ,
तर अरु कुनै HIV Ads.. या स्वाईनफ्लूत जस्तो भयानकरोग भएकोले त वापस पठाएको हैन भनि मनमा चिंन्ता पनि लाग्थ्यो, आखिर श्रीमान त मेरै हो नी..? मनमनै अनेकन शंकाले ग्रसित बनाई दिन्छ परीको कोमल मुटुलाई।
जानेबेलामा पनि त्यती कर त गरेकी हैन नी,
गरिरहेको काम छोडी,
अनी भिषा पनि २, ३ बर्षको बाँकी छदैछ पो भनेकी थिई,
र नेपालमा बसी केपो काम गरीखाने,
बरू उटै केहि बर्ष काम गर्नु केहि रुपैया कमाऊँ
अनी फर्केर यतै केहि काम धंन्दा गरी बसौला त भने नी,
त्यसमा मेरो कुनै के स्वार्थ लुकेको छ..?
यदि त्यस्तो भएको भए उहाँ नभएबेला पनि कतै नगई सारा दिन सासु ससुरो अनि नन्दहरुको सेवा गरी रात दिन आफ्नो आकांक्षाहरुलाई दबाई घर भित्रै कैदी जस्तो भई कोई बसिरहन्छ….?
मानिस जति सोझी र ईमान्दार छ त्यस्तैले बढी दु:ख कष्ट अनी यातना पनि सहेर बस्नु पर्दो रहेछ। कतिका बुहारीहरु लोग्ने नभएको फाइदा उठाई आफ्नो लोग्नेले पठाईएको पैसा यता बसी दिनभरी घुम्दै उडाई रहेको हुन्छन्।
तर आफ्नो भने न कहिले पैसा नै पठाएको छ,
न आफु कहि घुम्ने फुर्सतै पाउँछ,
सारा दिन त घरकै काममा ब्यस्त भेरहेको हुन्छ,
कहिले घुम्न जाने…? खै,
आफ्नो त कर्मनै उस्तै पैसाको त कुरै छाडौ
छोराको फी. पनि तिर्न पुग्ने गरि कहिले पैसा पठाएको थहा छैन।
घुम्नजानलाई पैसा काहाँ बाट ल्याऊँ…?
माईती तिरको पनि के कुरा गरौं हामीले भनेको कुरा मानेनन् आफ्नो ईच्छाएको केटो सित गईन भनेर जतिबेला पनि घोच्याई रहनुहुन्छ र आज यता उताको कुरो हामीलाई नसुनाऔ भनुहुन्।
क्रमश:
-:काली परी
लोडसेडिङ्गले पुरा गाऊँ आंन्ध्यारो छाए पनि जूनेली रातको प्रकाशले बस्तीमा केहि उज्यालो भने थियो। तर यहाँ परीको अनुहारमा भने औशिको रात झै अंध्यारै छाएको छ। दिनभर आ-आफ्ना कामहरु भ्याई नभ्याई सिध्याई साँझ तिर बति गएको बेला कहिलेकाही यसरी नै साथिहरु भेला हुने गर्थ्यो सधैं। अनी दिनमा कले के के गरिन लेखाजोखाका कुरा पनि यहि छलफल गरिने गर्थ्यो। पृथ्बीराज मार्गको बाटैमा पर्ने तनहुँ जिल्लाको एउटा सानो सुंन्दर गाऊँ राजमार्गबाट झन्दै ४,५ किलोमिटर दक्षिण तिर पर्ने जहिले पनि सलसल बगिरहने एउटा नदीको किनारमा अबस्थित यस गाऊँमा पनि अरु घाऊँमा जस्तै धेरै जसो पुरुषहरु बिदेशमै गएर काम गर्ने र महिलाहरु आफ्नो घरको काम खेति गर्दै अनि आफ्नो लोग्नेको पर्खाईमा नै दिनहरु बिताईरहेका हुन्छन्। कतिको त बिहेगरेको ४ महिना पनि न बिट्दै श्रीमतीलाई छोडी बिदेश पलाएन भएकाहरु पनि यस गाऊँमा धैरै छन। कसैको लोग्ने बर्षमा एकपल्ट छुट्टिमा घर आऊँन्छन त कसैको त ४,५ बर्षमा पनि एक चोटी घरमा न आएकोले यहाँका चेलीबेटी आफ्ना श्रीमानको पर्खाई मै दिन बिताउन बाध्य भै रहेका छन। बिदेशमा बसी घरमा आफ्ना श्रीमती कस्तो हाल्तमा होलान् र के गरी बसेकी होलान भनी कतिले राम्रै केयर गरिरहेका पनि छन। कतिले आफ्ना श्रीमतीलाई संका उपसंका गरी मानसिक तनाव प दिएर महिलाहरुलाई आफ्नो खुशिले बाँच्न पाउने अधिकार बाट पनि बंचित पारिरहेका यस गाऊँमा सुन्न र देख्न पाईन्छ। बर्षमा एक चोटि घर आऊँदा पनि आफु बिदेशमा हुन्दा आफ्नो श्रीमती अर्कैसंग पो लागेकी केही कुरापो लुकाई की भनी शंकाको दृष्टीले नहेका पनि हैनन्। केहि महिलाहरु त्यस्ता भयो पनि होलान तर एक जनाले गरे छ भन्दैमा त्यसको सजाय् निर्दोश महिलाहरुलाई पनि किन दिने..!
महिलाहरु भने आफ्नो लोग्ने बर्षमा एकचोटि घर आऊँदा केके नी ल्याईदेला आफुलाई भनी खुशि हुन्दै बसेकी हुन्थ्ये। तर घर पुग्न पाएको हुन्दैन बाटै बाट झगडा शुरु भने जस्तो हुन्थ्यो। यस्तै सिस्थितिबाट गुजरिरहेकी छिन आज परीको जिन्दगी पनि। जहाँ जिन्दगी नै बिरानो र खडेरी परे जस्तै भए पछि
केहि चिजको अपेक्षामा किन बाँच्ने,
महिनौ भै सक्यो उदास जिन्दगी अनी पिडामा बाँच्दै आएको।
साथिहरुको खीलल..खिल हाँसोले परी झसंग हुन्छि र
सोचको दुनिया बाट बाहिरिन्छ,
दायाँ हातले गालमा छोपिएका कपाल मिलाउदै
साथिहरु संगै हाँस्ने प्रयासमा मुश्कान ल्याऊन खोज्छ, तर
त्यो अधुरो मुश्कान सुस्तरी त्यहि बिलाउछ।
कसैको पर्खाईमा बस्दा तोलाउने अन्जान जस्तो हुने
त्यो त प्रकृतिको नियम नै हो नी हैन र…? मनमनै आफ्नै आत्मालाई सोध्छे….!,
हाँसो खुशि, मोज मस्ति,
अनी सुखी र आरामको जिन्दगी कसले चाहेको हुन्दै र तर
कति कुरा चाहेर पनि नहुने रै छ,
गाऊकी चेलीहरु जस्तै परीको पनि बिदेश गएका आफ्नो पतीलेकेही रुपैयाँ कमाएर ल्याएको हेर्न चाहेका थिई त
के नराम्रो सोचे र….।
सबैले ल्याई नै रहेको छ,
कतिले त काठमाण्डौमा घर जग्गा पनि किनिसके रे..!
साथिहरुको हाँसोले परीको सोचमा फेरी बाधा बनिदिन्छ।
साथमा परी पनि फेरी हाँस्ने प्रयास गर्छे
मुश्किलले ओठ खोल्दै अपुरो हाँसो….तर,
भित्रिमनको जलनले हाँसो दबाई दिनछ,
उता साथिहरु सबै खिलखिल.. हाँस्दै भलाकुसारी गर्दै आ-आफ्ना मनका कुराहरु राख्दै आज कसलाई के भने कुन केटालाई मुर्गा बनाईयो कसले आफुलाई फोन गरी जिस्क्याई आदी ईत्यादी भन्दै जिस्की बसिरहेकी थिए।
तर तिनीहरुले गरेका कुराले परीलाई हाँसाऊन भने सकेन, न
कुनै असर नै परे,
परी त आफ्नै सोचमा मगन थिई।
यो आजको मात्र कुरा हैन
यसरी नै गरी महिनौ भई सक्यो
दिनहरु बितिरहेका तर
आज भने अलि भढी नै मन हतास भै रहेको छ, परीको।
कतै केहि होला जस्तो,
प्रकृतिनै बेग्लै जस्तो,
चराहरु पनि आज बिरही बियोग र बेसुरा हुन्दै काराई रहेको जस्तै, खै,
के भएको हो परीलाई मात्र होकी
अरु लाई पनि यस्तै लागेको हो सोच्नै सकेको थिईन्।
अनी यस्तो अध्यारोमा पनि चराहरु
के चिरिचिरी गर्दै कराई रहेको होला..!
अरु बेला त
यस समय् सुनसानै हुन्थ्यो,”मनमनै यस्तै बरबराईन परी”
परीलाई आज चराहरुको आवाज पनि सुन बेसुरा लागिरहेको थियो।‘
सधै झै एका बिहानै उठी ‘परी’ कुचो लगाउदै थिई,
अँचानक अँखा नन्दको मोबाईल चार्जगरिरहेको ठाऊँ तिर पुगे छ,
किनकी मोबाईलको घन्टी off तर
बती भने झिमझिम बलिरहेको थियो,
सायद मोबाईल vibrating मा राखेकोले होला,
नजिकै पुगिसकेकोले नम्बर ठम्याउन गाह्रो पनि भएन, र
चिरपरीचित जस्तो पनि कतै देखेको जस्तो,
बायाँ हातले बिस्तारै मोबाईल समाउदै नजिकै ल्याई हेर्छे,
एएए….! यो नम्बर त उहाँकै हो नी,
किन मेरोमा न गरी नन्दकोमा गरेका होला…!,
परी, हत न पत कुचो त्यहि फ्याल्दै
आफ्नो कोठातिर दौडिन्छ,
अनि तकिया मुनी राखेको मोबाईल झिकि मिसकल छकि भनि हेर्छे तर
कुनै कलगरिरहेको हुन्दैन्,
मन मनै सोच्न थाल्छ के
उहाँ काठमाण्डौमा पुगि सकेको हो र…?
आफैलाई प्रश्न सोध्दै भुनभूनाऊदै कोठाबाट बाहिर निस्किनछे,
यसपाली घर आऊदा फर्केर जान मन लागेन भनी एक महिनाको बिदा लिई आएको पनि ५,६ दिन बढीनै बसेर गएका थिए, मैले नै कर गरि जानु पर्छ, यहाँ बसेर के कामगरी खाने, उता भै रहेको काम किन छाड्ने, भन्दै करगरी पठाएका थिए, सायद त्यसैले म देखी रिसाउनु भएको होला,’परीको मनमा अनेक राम्रा नराम्रा बिचारले पौडिखेलि सकेको हुन्छ,
परी,ले सोच्नै सकिरहेको हुन्दैन
के गरौ कसरी थाहा पाऊँ,
नन्दलाई सोधौ कि भनी उनको कोठातिर जान खोज्छ तर
फेरि मनमा बिचार आउछ, हैन
म किन सोध्ने उ आफै भनिहालछे नी,
दाईको फोन आएको छ भनेर
म मात्र किन झुक्ने..! मेलै के बिराएको छु र,
यस्तै सोच्दै त्यसदिन त्यसै बित्यो
तर परीको नन्दले परीलाई त्यस्तो केहिकुरा भनिनन्,
मनमा कौतुहलत्ता झन बढ्न थाल्छ।
काहाँ पुग्यो होला…?
सायद एर्पोटबाट कल गरेको होकि..!
या त्यहाँ बाट पनि हिडिसकेको हो।
साँझ तिर परी एक जना साथिको घरमा गई सबै कुरा भन्छे,
अनि उनकै मोबाईलबाट त्यस नम्बरमा फोन गरिन,
हेलो, ‘उटाबाट केटा बोलेको स्वर सुन्छ दुबै जनाले।“
हो.. परी, ‘दाईकै आवाज हो।‘
Hands free राखेर बोलेकोले त्यो आवाज परीले पनि सुनिसकेकी थिईन्।
कति बिधंम्बना गएको दुई महिना भएको छैन फेरि फर्केर किन आएको होला, बिदेश जानकोलागि कति मान्छेहरु आफ्नो घरबार धिटो राखी पैसा जम्मा गरि पनि भिषा आएन भनि कतिले जान पाईरहेको छैन, तर उहाँ भने गरिरहेको काम पनि छाडी नेपालमा के नै छ भनि फर्किन हतार,
आखिर किन हो..?
परीको श्रीमानले परीलाई माया गरको भने कि के भने हो, घर आउने बेला एक छिन छोडदैन रे, कहि जान पनि न दिने, परीलाई मोबाईल पनि बोक्न न दिने, त्यस्तो कडाईकासाथ बस्नु पर्ने रे, कोई केटा या केटीहरुकै मिसकल मात्र आए पनि कस्को हो को हो, फलानो सलानो भन्दै झग्दा गर्ने गर्थ्ये। त्यसैले होला यसपालि उटा गै सकेपछि पनि राम्रोसित फोन पनि गरेन, र गरेपनि त्यहि पुरानै कुरो,
कहिले काहि sms पठाए पनि त्यहि नचाहिने संका उपसंका मात्रै लेखी पठाऊने गर्थ्यो।
१२ बर्षका एक छोरा अनि एक छोरीकी आमा परी, आज छोरीको सानै छन्दा एउटा दुर्घटनामा मृत्यु भएका संझिंदा पनि मन दु:खी हुन्छिन्। त्यसबेला कौशिको बार पनि लगाएका थिएन, भखर घर बन्दै थियो, धानकाटेर सुकाउने बेला भएकाले अरु चेली बेटी जस्तै आफ्नो घरको छतमा धान सुकाउनामा ब्यस्त थिईन, तर कतिबेला छोरी माथि पुगीन परीलाई थाहै भएन, जब तल घरको चौकमा केहि खसेको आवाज कानले सुनी, तल हेर्दा आफ्नै सानी छोरी उतानो परि भूईमा पछारी रहेको देखिन। त्यतिबेला धेरै बेर भैसकेको थियो। छोरी माथी कौशिबाट तल खसीसकेको थियो। कति कोशिस गरे बाचाउन तर सबै असफल……।
अहिलेको बिहेहुनु भन्दा पहिले परीको बिहेको लागी एकजना ब्रिटिस लाहुरेका छोरासित कुरो चलेको थियो भन्थ्यो, तर त्यसलाई इन्कार गरी आमा बुबाको कुरा लत्याई आफैले Love गरेका केटासित आज भन्दा १३, १४ बर्ष पहिले भागी बिबाह गरेकी थिईन् परीले।
भागेर केहि दिन पोखरामा केटाको साथिको कोठामै बसेको रहेछ। त्यस्तो बेला पनि होटलमा न बसी साथिको कोठामा बस्न परेकोमा परीको मनले आज पनि सोच्न सकेको छैन, किन अर्का कोठामा राकेको रहेछ,
एउटा हातले आँखाको आँसु पुछ्दै अर्को हातले कुम बाट तल झरेको कुर्त्ताको शल मिलाऊँदै फेरी अतितका कुरा समर्ण गर्दै भन्छे….
आज पहिलेको कुरा संम्झिदा बेकारमा आमा बुबाको मन दुखाएको जस्तो पनि हुन्छ, बरु त्यो ब्रिटिस लाहुरेको छोरोसित बिहे भएको भए सायद यसरी आज कष्टप्रद र अतर्द्वदको जिन्दगि त बाँच्नु पर्दैन्थ्यो होला..?।
मनमा जति सुकै पिडादायी कुरो भएपनि भित्रै दबाई लुकाई राख्न परिरहेको छ,
आमा बुबालाई भनु,
कुन मुखले,
साथी संगीनीलाई भनु झन उनीहरुले हेप्छन,
सासु ससुरो नन्दको त कुरै न गरौ,
उनीहरु आफ्नो छोरा र दाई तिरको पक्ष न लिई
बुहारी भौजुको पक्षमा के बोली देला र।
के गरौ आज नियतीले भाग्य नै यस्तै बनाई दिए पछि
आफैले खनेको खाल्दोमा आफै पुरिए जस्तो भयो।
आज आफुले गरेको फैसला प्रति पश्चाताप गरेर के फाईदा…?
हुन पनि धेरै जसो आमा बुबाको कुरा नमानि आफैले रोजेका केटा सित बिहे गर्नेहरुको हालत परीको जस्तै भैरहेको छ। उनीहरुको न माईतीकोले राम्रो दृष्टीले हेरि दिन्छ न घरकोले नै। पहिले तिनएजको बेला आँखा देखिएन Love is bland भने जस्तै भैदियो, बिहे गरको १,२ बर्ष सम्म त Love marriage गरेको हामीले भनि साथिहरुको अगाडी भन्न पाउदा, सुन्दा त मिठो नै लाग्थ्यो। तर सत्य त्यहि हो जुन आज परीले भोग्दै छिन्।
परी, की श्रीमान नेपाल आएको हो होईन र परीलाई उनको श्रीमानले किन त्यसरी छल गरेको त्यस पछि के हुन्छ बाँकी जानकारी पछि….!
क्रमश:


डायरीको पानाबाट
यो ब्लग संसारको दुनियाँमा म त्यति धेरै समय् त भएको छैन, तै पनि मैले जे जति ब्लगसाइट र अन्य वेबसाइट हेरी त्यस बाट जुन अनुभव यो छोटो समयमा हासिल गर्ने मौका पाए त्यो मेरो जिन्दगिकै एउटा अबिसमर्निय क्षण हुनेछ। मैले सोचेकै थिएन कि नेपाली ब्लगसाइटहरुले पनि ईन्टरनेटको संजालमा यति धेरै फडको मारिसकेको होला भन्नी, कतिपय ब्लगसाइटहरु भखर भखरै मात्र पाइला टेक्दै, हिडने कोशिशको क्रममा रहेको पनि देखे, त्यसमा सायद म पनि पर्छु होला, कतिपय् ब्लगसाइटहरु ब्यबसायिक्ताको हिसाबले चल्ने जम्रकोमा र संचालनमा कुडिरहेको पनि देखे। र कति त कम्प्यूटर र ब्लगको बारेमा ज्ञान र जानकारी मुलक टिप्सहरु दिनकोलागि पनि प्रयाशरत भएका देखे त्यो अबशय पनि शाहर्निय राम्रो कुरो हो।
पहिले त मैले सोचेको पनि थिएन कि नेपाली भाषाको ब्लगसाइटहरु यति धेरै होला भन्नी, र ब्लग मात्र पत्रकार मित्रहरुले संचालनमा ल्याउने एउटा वेबसाईट भन्न थानेको थिए, ईन्टरनेमा ब्लगसाईटहरु देखे पछि पो थाहा पाए यो त जता ततै ब्यापक पो रहेछ भन्नी। आफ्नो देशको खबर आफ्नै भाषामा बिदेशमै बसी त्यो पनि स्वदेशकै पाठकहरुको समयमै हेर्न सकिने, पहिले जस्तो दैनिक राष्ट्रिय पत्रिकाको भरमा बस्न पनि न पर्ने जुनसुकै समयमा आफ्नै मातृभाषामा देश बिदेशको ताजा समाचार तु- हेर्न पाउने बनाई दिएको छ यो गुगलको ब्लगसाइटले। तर कति ब्लगसाइटहरु उत्सकृत दर्जाको र दैनिक राष्ट्रिय पत्रपत्रिका सरह संगै डौडीरहेको छ भने कतिपय ब्लगसाइटहरु आफ्नो ब्यक्तिगत प्रयोगकोलागि र नोटबुकको जस्तै काममा ल्याईरहेको पनि महशुस गरेछु मैले।
ब्लगमा राखिएका प्राय्: एउटै लेख पनि दुई तिन जनाको नामले प्रेशित भएको पनि देखियो, सायद लेख रचना कपी गरी आफ्नो नामको ब्लगमा राखीएका पनि हुनसक्छ होला। अधिकारीक लेखक को हो चिन्न मुश्किल काम हो, हुन त आफ्नो अमूल्य सिर्जना कसैले एकै मिनेटमा अर्कै साइटमा अरुकै नाममा राखेको देख्दा मन दुख्छ नै। कमसेकम श्रोत नखुलाए पनि असली लेखकको नाम त दिनै पर्ने हैन र भने..? पाठकहरुले कुन ओर्जिनल कुन कपी यो कसरी थाहा पाऊने। यदि कुनै लेखया रचना मन परे त्यसको कपी लेखकको नाम सहितको गरीलिने र आफ्नो साईटमा त्यसको बिशेष ब्यबस्थाका साथ कुनै एउटा टासो कुना ठाँऊ दिई राखे आफ्नो पनि ब्लग सजिने र सम्बन्धित लेखकको पनि मान रहने त्यसो गरे कसो होला..? तर बिद्यमान परिस्थितिमा टेक्स या फोटो कुन साईटले कपी गरी आफ्नो नाममा राखेका हुन त्यसको लागि प्रमाण जुताईरहनु भनेकै आफ्नै परिचय आफेले खोजि हिडे जस्तो हुन्न र?
माथि जे जसो लेखे त्यसमा सबैको सहमत नहुन सक्ला तर बास्तबिक्ता पनि त त्यहि हैन र भने, केही दिन पहिले एकजना मित्रको लेख रचना कुनै एउटा साईटमा अर्कै ब्यक्तिको नाममा फेला परेको देखेर उहाँले त्यस बारेमा संम्बन्धित पक्षलाई जानकारी पठाई त्यसको ओर्जिनलको प्रिनट समेत पठाई आफ्नै लेखकोलागि आफैले प्रमाण दिनु पर्दा कति रिस उठ्यो होला। त्यो पनि एउटा ब्यबसाहीक वेबसाइटमा रे …. कस्तो बिधंम्बना….।, 
मैले माथिनै जनाई सकेकि म यो संजालमा नौलो हुँ, अरुको लेख कपी गरी आफ्नो साईटमा राख्न हुन्छ या हुन्न कतिले जानी गर्छन त कतिले अन्जान मै गरिरहेको हुन्छ। मलाई नेपाली भाषामा वेबसाईट मनपर्छ त्यसैले यस क्षेत्रमा मेरो ईच्छा जाग्यो र मैले पनि पाईला तेके ब्लगरको संसारमा जानी न जानिकनै त्यो पनि केही सिक्ने प्रयासरथका साथ। आज नेपाली यूनिकोड ईन्टरनेटमै सजिलै पाउने भएकोले पनि नेपाली भाषाको ब्यापक्ता बढेका होला सायद।
सातसमुद्र पारी बिदेशमा बसी पनि नेपाली भाषाका ब्लगहरुको ठुप्रो देख्दा कुन नेपाली भाषा प्रेमी देशप्रेमीको मन खुशिले गडगड् हुन्दैन र…!, केहीक्षन भए पनि आफ्नो मातृभूमिको याद दिई हाल्छ, आफ्नो परिवारको र देशको माया लिई हालछ। अन्तमा नेपाली भाषाको ब्लग पढ्ने गरौं नेपाली भाषालाई माया गरौं र अझ यसलाई ब्यापक्तातिर लिएर सधै अगि बढौ। जय् नेपाल..! जय् नेपाली भाषा...!!, ह्यापी ब्लोगिग्ङ..!!!,
मेरो डायरीको कुना बाट
My Open Dary
म पनी आज आफ्नो ब्लगपोष्टलागी केही लेखुंकी भने बिचार गरेका थिए तर काहाँ बाट सुरु गरौं कुन शब्दबाट कसरी लेखौं सोच्नै सकीरहेको छैन्, हुन त म लेखक या पत्रकार हैन, नत म कबि नै हुँ, तै पनि केही लेख्ने बिचार भने अबश्य मनमा आएको थियो। त्यसैले होला आफ्नै मनले केही लेख्नकोलागि घचघच्याई रहेको जस्तो भएको।
आज ईन्टरनेटको दुनियाँमा ब्लगपोष्ट साईटले एउटा छुटै ठाऊँ बनाउन सफल भएको कुरामा हामी कसैको दुई मत छैन्। पहिले एउटा लेख रचना प्रकाशित गर्न पत्र पत्रिकाको कार्यलय धाउनु वा हुलाक मार्फत पठाउनु पर्थ्यो, र आफ्नो लेख रँचना प्रकाशित हुन्थ्यो। प्रकाशित भएको लेख रचना पत्रिकामा देख्दा कति खुशि पनि हुन्थे। तर आज त्यो दिन रहेन, किन भने हरेक प्रत्रकारहरु देखी नन्-पत्रकारर समेत को आ-आफ्नै ब्लगसाईट भै सकेको छ। जुन लेख रचनाहरु आफ्नो डायरीको पानामा कति समय् सम्म आरामले बसीरहेको हुन्थे, आजकल त्यो आराम लिने फुर्सत डायरीका पानाहरुलाई छैन सायद, लेखी राखेका कुनै पनि लेख रचनाहरु पत्रिकामा भन्दा पहिले नै ब्लग साईटले प्राथमीक्ता पाई रहेको छ। किन भने सिधै लापटप या कम्पुटर मार्फत लेखी पेस्ट मात्र गरे पुगी सक्यो। कति आनंन्द एकै मिनेटमा आफुले लेखेको कुनै पनि लेख रचनाहरु सारा संसारले तु-हेर्न सकिने….! ईन्टरनेट संसारले मानिसमा एउटा जाँगर र आत्मा बिश्वासलाई मजबुत बनाई दिएको छ। कति मान्छेहरुलाई ईन्टरनेले गलत ठाऊँ र कु:संगत तिर लाग्न बाट पनि बचाई राखेको अनुभव हाम्रो मनले लिई राखेका छौं।
आज मैले ब्लग साईटको बारेमा किन कुरा गरिरहेको छु भने ….. म एकजना पेशाले ब्यापारी मान्छे तर सानै देखी कम्पूटर र इन्टरनेट प्रति झुकाऊ रहेकोले होला बिना ट्रेनिङ्ग मै घरमै बसी कम्पूटर चलाऊन सिकेका मात्र हैन हार्डवेर सोफ्टवेर अनी ईन्टरनेट वेभ डिजायनिङ्ग आदी… बिना ट्रेनिङ्ग मै सिकेका थिए, मलाई आज पनि त्यो दिन याद छ, मेरो छोराको लागि एक जना टीचर घर मै कम्पूटर सिकाऊन बोलाईएको थियो र त्यसको केही फाईदा मैले पनि लिनु पर्छ भने आफ्नो मनमा राखेका थिए।
न भन्दै एक दुई महिना मै मैले कम्पूटर सम्बन्धी धेरै ज्ञानहरु छोरालाई सिकाएको मात्र हेर्दै सिक्दै गए, दिऊसो टीचरले छोरालाई सिकाएको सबै म बेलुकी कम्पूटरमा प्राक्टिस् गरी सिक्ने प्रयास गर्थे, अनी केही कुरा नजानेका भोलिपल्ट त्यही टिचरसंग सोध्ने गर्थे। यसरी नै बाँकी बजारमा पाईने कम्पूटर संम्बन्धी बुकहरु मार्फत पनि सिके। म आज जे जती कम्पूटरको बारेमा जानेको छु त्यो सबै आफ्नै ईच्छ्या अनी लगन र मिहेनतले गर्दा नै सिक्न पाइको हो,
साथीहरु काहाँ गएर जुवा र ताश खेलेर बेकार मै समय् बिताऊनु भन्दा कुनै सिपमूलक काम गरी समयको सदूपयोग पनि हुने आफु पनि केही नयाँ नौलो कुराहरु सिक्न पाईने र गलत बाटो तिर जान बाट पनि बचिने, मान्छेमा ईछ्या र लगन हुनु पर्छ गर्न न सक् के छ र ..? केही छैन्।
आजकल म धेरै जसो समय् कम्पूटरमा ईटरनेट मै डुलेर बिताउने गरेको छु, अनि न्यूजहरुका साथ कुनै पनि बिषय् बस्तु संम्बन्धी सामग्री पनि ईन्टरनेट मै खोज्छु र हेर्छु। मानौ आफ्नो सानो कोठा आज मेरो लागि दुनियामा जहाँ जहाँ जान मन्छ त्यही पुग्न सकिने एउटा ‘बाहन’ भेटे जस्तो, एकै ठाऊँमा बसी सारा संसार डुल्न सकिने त्यो भन्दा ऊत्तम अरू के होला र ..? हैन र मित्रहरु….!
क्रमश:….