बाँकी अंश.....
आलोक नेम्वाङ, निर्देशक
झरनासँग चिनजान बाह्र वर्षअघि निर्देशक एवं पत्रकार भूषण दाहालले गराइदिएका हुन् । मलाई सम्झना छ- उनले पहिलोपटक 'हाई, आइएम र्फमर मिस नेपाल' भनेर आफ्नो परिचय दिएकी थिइन् । उनले मलाई चिनजान भएको केही छिनमै भनेकी थिइन्, 'मलाई लाग्छ- म तिमीसँग कम्र्फट हुुन्छु ।' पूर्वमिस नेपालभन्दा बाहेक बाँकी उनका परिचय थाहा पाइनँ । उनको प्रस्तुतिले निकै प्रभावित भएँ । घर गएपछि सोचेँ, 'को हो- झरना बज्राचार्य ? जसले मलाई पहिलो भेटमै प्रभावित बनायो । त्यसपछि मैले उनलाई दुई हप्ता डान्स सिकाएँ ।
उनले दुई हप्तामै राम्रो सिकिन् । उनलाई डान्स सिकाएको दिन र हतियार फिल्ममा अनुबन्धित भएको क्षण सधैँ मेरो स्मृतिमा आइरहन्छ । मेरा जीवनका मीठा स्मृतिमा त्यो दिन पनि पर्छ । डान्स सिकाउने क्रममा हामी एक-अर्कामा नजिकियौँ । थोरै भए पनि एक-अर्कालाई बुझ्ने अवसर पायौँ । त्यसवेलादेखि अहिलेसम्म हामी सहकार्य गरिरहेका छाँै । सहकार्य भएको यत्तिका वर्ष भइसक्यो । तर, कसैले झरनाको सकारात्मक र नकारात्मक पाटो के हो ? भनेर सोध्यो भने त्यसवेला मसँग कुनै उत्तर हुने छैन । बस् मलाई यति थाहा छ- उनी प्रतिभाशाली र असल अभिनेत्री हुन् । अनि मेरी असल साथी।
एउटा असल साथी हुनुको नाताले झरना कस्तो पुस्तक पढ्छिन् ? कस्ता खाना मन पराउँछिन् ? यस्ता धेरै कुरा मलाई थाहा छ । उनको जीवनशैली, अभिरुचि आदि विषयमा धेरै हदसम्म जानकार छु । उनी खाना बनाउन यति माहिर छिन् कि उनले जे बनाए पनि सधँै-सधैँ खाइरहूँजस्तो बनाउँछिन् । मलाई त यस्तो लाग्छ- उनले जति मीठो खाना अरू कसैले बनाउँदैनन् । मैले 'सानो संसार' फिल्ममा झरनालाई खेलाउन चाहेको थिएँ । तर, भइदियो कस्तो भने फिल्मको कथावस्तुमा अलि फरक विषयवस्तु भयो । र, उनकोजस्तो क्यारेक्टर कथाले मागेन । अहिलेको 'कोही मेरो' फिल्ममा कथाको मागअनुसार नै झरनालाई खेलाएको हुँ । साथी भएको आधारमा होइन । यदि, साथी भएकै कारण खेलाउने भए 'सानो संसार'मा पनि उसैलाई नै राख्थेँ । 'कोही मेरो' फिल्ममा उनले जीवन्त अभिनय गरेकी छिन् । उनको अभिनयबाट म एकदमै सन्तुष्ट छु
झरना बज्राचार्य, नायिका
आलोकलाई पहिलोपटक भूषण दाइले भेटाउन लानुभएको थियो । अहिले पनि सम्भिरहेकी छु । ऊ इमेज च्यानलको अफिसमा लेदरको कालो ओभरकोट लगाएर बसिरहेको थियो । पहिलोपटक देख्दा मलाई त दुब्लो बच्चाजस्तो लाग्यो । त्यसपछि आलोकसँग निरन्तर काम गरिरहेकी छु । उनलाई निर्देशकका रूपमा म जति सम्मान र आदर गर्छु, एउटा साथीका रूपमा पनि उत्तिकै सम्मान र माया गर्छु । आफूलाई बिर्सेर पनि उनी साथीको टेककियर गर्छ । आलोकले मेरो असाध्यै ख्याल गर्छ । उनले हरेक पाइलामा मलाई यो गर्नू/त्यो नगर्नू भनेर सुझाइरहेका हुन्छ । मलाई यस्तो लाग्छ- हामी दुवै मुडी छौँ ।' हामी दुवैलाई कुनै पनि काम आँटेपछि नगरी हुन्न । दुवैलाई आफ्नो 'स्पेस' चाहिन्छ । यो वा त्यो रूपमा 'स्पेस' खोजी गरिरहेका हुन्छौँ ।
रुचि, जीवनशैली आदि हिसाबले पनि आलोकसँग म नजिक छु । मैले उनलाई धेरै पकाएर खुवाएकी छु । मेरो पाककलाको त ऊ फ्यान नै हो । आलोकलाई बढी चिल्लो, गुलियो, चिसो र अमिलो मन पर्छ । तर, ऊ आफैँचाहिँ त्यति मीठो पकाउँदैन । एकपटक उसले पकाएको चिकेन खाएकी थिएँ । त्यति मीठो लागेन । हामी एक अर्काको केही कुरा चित्त बुझेन भने आफैँलाई थाहा हुन्छ र हामी चुप लागेर बस्छौँ । एकपटक सांगि्रला होटलमा हामी डिनरका लागि गएका थियौँ । त्यो दिन मैले भनेकी थिएँ, 'आलोक हामी कहिल्यै झगडा गर्दैनौ है ।' त्यतिवेला नै हाम्रो सानो विवाद भयो । अर्डर गरेको डिनर पनि नलिँदै आलोक जुरुक्क उठेर रिसाउँदै हिँड्यो । फेरि तीन दिनपछि ऊ आफैँले फोन गर्यो । हामीले झगडा गरेर लामो समयसम्म नबोलेको भनेको त्यही वेला हो । त्यसबाहेक उनी मदेखि रिसाएको याद छैन । उनले निर्देशन गरेको 'कोही मेरो' फिल्ममा म प्रमुख भूमिकामा छु । यो फिल्मको थिमअनुसार मैले न्याय गरेकी छु ।
साभार: नयाँ पत्रिका
शब्द/तस्बिर - श्रीधर पौडेल

अशोक थापा,
वैशाख ९- 'म एक आत्माविश्वासी, परिश्रमी र नयाँ कुरा सिक्न रुचाउने नारी हुँ', आफ्ना बारेमा प्रस्ट पार्दै हिरोइन नम्रताले भनिन्। नेपाली ग्लामर फिल्डकी 'ब्युटी क्विन' नम्रता लाजिम्पाटस्थित आफ्नो एट्टिक रेष्टुराँ बारे बताइहँदा बुधबार निकै आत्मविश्वासी समेत देखिइन्। मोडल, रेडियो प्रस्तोतादेखि नायिकासम्मको परिचयपछि अब नम्रताको नयाँ परिचय स्थापित हुँदैछ रेष्टुराँ व्यवसायीको रुपमा।
'यो मेरा लागि नयाँ अनुभव थियो', एक वर्षअघि साथी रेमनसँगै मिलेर रेष्टुराँ चलाउने निर्णय सम्झँदै उनले भनिन्- 'नयाँ सोच र आफ्नै किसिमको ह्याङ आउट जक्सनको आवश्यकता लागि यो खोलिएको हो।' नम्रताले रेष्टुराँ व्यवसायमा हात हालेको एक वर्ष भइसकेको छ। तैपनि उनी आफूलाई परिवक्व ठान्दिनन्। 'म यो फिल्डका लागि म नयाँ नै हुँ। सिक्दैछु।'
रेष्टुराँ उनको रुचिकै विषय चाहिँ हैन। उनी यसलाई एउटा प्रयोगात्मक योजनाको परिणाम ठान्छिन्। त्यसैले उनी रेष्टुराँलाई पूर्ण आर्थिक मुनाफाको विषयभन्दा बढी जनसम्पर्क विस्तारको विषय बढी ठान्छिन्।
लाजिम्पाटको तेजभवनभित्र पट्टिको गल्लीमा राणाकालीन पुरानो घरभित्रको एट्टिक शान्त छ। 'मधुर संगीत, आकर्षक इन्टेरियर डजाइन र मिठो परिकार यहाँको विशेषता हो', उनले भनिन्- 'त्यसैले यहाँका ग्राहक संगीत र शान्त वातावरण अनि मिठो खाना खोज्नेहरु हुन्। '
मनोरञ्जनका लागि बुधबार र शुक्रबार नम्रताको एट्टिकले सांगीतिक कार्यक्रम पनि गर्छ। नयाँ वर्ष, होली लगायतका पर्वहरुमा उनीसँगै भेटिन्छन् सेलिब्रेटिहरु विशेष कार्यक्रम सहित। आकर्षक इन्टेरियर सहितको रेष्टुराँको विशेष लक्ष्यत वर्ग नभएको उनको बुझाइ छ। 'सबै खालका मान्छे आउनुहुन्छ', दुई हातका औंलाका नङ जुधाउँदै नम्रताले भनिन् 'विशेष गरी मिडियाका मान्छे बढी आएको पाएकी छु।'
फिल्म, मोडलिङ र इभेन्टहरुमा व्यस्त भइरहनु पर्ने हुनाले नम्रता रेष्टुराँमा भने त्यति धेरै समय दिन पाउँदिनन्। 'त्यस्तो बेलामा साथीहरु मिस हुन्छन्, यहाँ मेरो आत्मा भएजस्तो लाग्छ', उनले सुनाइन्।
मेरी एउटा साथी छ पछि नम्रताले भर्खरै अर्को फिल्ममा हिरोइनको भूमिका पाएकी छन्। प्रभुसम्शेर राणाले निर्माण गर्न लागेको 'पर्पल डेज्'को मुख्य भूमिकामा उनी अनुबन्धित भएकी छन्। नेपाली हिरोहरुले समेत एउटा फिल्मको पाँच लाख पाउँदैनन् तर नम्रताले पर्पल डेजका पाँच लाख पारश्रमिक लिएको नकारिनन्। 'मेरो खुबीका लागि जति पाउन लायक छु त्यति लिन्छु। कुरा त्यही हो', नम्रताले कुटनीतिक जवाफ दिइन्।
आफू कला क्षेत्रकै लागि फिट भएको ठान्ने नम्रता यो क्षेत्रबाट पछि हट्ने सोचमा छैनन्। 'म यो क्षेत्रमै सक्रिय हुनेछु। मेरा शुभचिन्तकलाई म निरास पार्नेवाला छैन।'
पाकिस्तानी क्रिकेटर शोएब मलिकको साथ सानिया मिर्जाको बिहेको रस्म पुरा भए पछि अब उनको हातमा मेंहदी रच्ने छ। सोमबार धुमधामले भएको यस बिहेको अगामी रस्म सानियाको घर मै हुन्दै छ।
टेनिस सनसनी 23 वर्षीय सानिया और पाक टीम के पूर्व कप्तान 28 वर्षीय शोएब ने काजी और दो गवाहों की मौजूदगी में निकाह कबूल किया और निकाहनामे पर दस्तखत किए। निकाह कराने वाले काजी नाजमुद्दीन हुसैन ने कहा कि मेहर (निकाह के समय दुल्हे की ओर से दुल्हन को दिया जाने वाला उपहार) की राशि 61 लाख नकदी तय की गई है।
निकाहनामे पर दस्तखत करने के बाद सानिया शोएब की दूसरी बेगम बन गई। शोएब ने अपनी पहली बेगम आयशा शेख को पिछले सप्ताह तलाक दे दिया था। सानिया के चाचा, मोहम्मद शफी उस्मान और मिर्जा फैयाज बेग ने दो गवाहों के रूप में निकाहनामे पर दस्तखत किए।
निकाह के बाद काज़ी ने मीडिया को बताया, "इज्ब और कबूल इस्लामिक कानून के मुताबिक संपन्न हुआ। चूंकि शोएब निकाह के समय स्वयं उपस्थित थे और उनकी ओर से निकाह का प्रस्ताव (इज्ब) किया गया, लिहाजा उनकी ओर से गवाहों की कोई आवश्यकता नहीं थी।
भारतीय टेनिस सुन्दरी सानिया मिर्जा र पाकिस्तानी पूर्वक्रिकेट कप्तान सोएब मलिकले गुपचुपमै सोमबार दिउँसो हैदराबादको होटल ताज कृष्णामा निकाह गरेका छन् । सोमबार बिहानै भारतीय सञ्चारमाध्यमहरूले ती दुई खेलस्टारको बिहे हुन लागेको जानकारी पाए पनि बिहेको स्थान भने पत्ता लगाउन सकेका थिएनन् ।
सानियाकी प्रवक्ता रुचा नायकले निकाहलाई शान्तिपूर्ण बनाउन सञ्चारमाध्यमलाई खबर नगरिएको बताइन् । त्यो बिहेमा दुवै परिवारका गरी जम्मा ७० जना निकट सदस्यहरूको मात्रै उपस्थिति रहेको बताइएको छ ।
सानियाले आफ्नो बिहेमा त्यही रातो रंगको साडी लगाएकी थिइन्, जुन २५ वर्षअघि उनकी आमाले पनि आफ्नो बिहेमा लगाएकी थिइन् । सोएबले भने शान्तनु तथा निखिलले डिजाइन गरेको कालो शेरवानी लगाएका थिए ।
सानियाको मेहन्दी कार्यक्रम मंगलबार, संगीत बुधबार तथा भोज भने शुक्रबार आयोजना गरिनेछ । दुई दुस्मन मुलुक पाकिस्तान र भारतका खेल हस्तीबीचको बिहेको भोजमा भने दुवै मुलुकका साथै अन्य मुलुकका सेलिब्रेटीहरूको घुइँचो लाग्नेछ ।
सुन्नी उलेमा बोर्डले आइतबार फतवा -चेतावनी) जारी गरेका कारण निर्धारित तिथिअगावै ती दुईको बिहे गरिएको सञ्चारमाध्यमहरूले जनाएका छन् । सो फतवाअनुसार 'निकाह' अगावै पुरुष तथा महिला एकै छानामुनि बस्न बस्न नमिल्ने तथा सो कार्य इस्लाम धर्मविरुद्ध हुनेछ । सोएब मलिक झन्डै एक साताभन्दा बढी समय सानियाको घरमा नै बसेको कारण सो फतवा जारी गरिएको थियो ।
'पुरुष र महिला निकाहपूर्व एकसाथ देखिनु इस्लाम धर्मविरोधी कार्य हो । उनीहरूले गरेको पापलाई सच्याउन सकिँदैन,' सुन्नी इस्ल उलेमा बोर्डका महासचिव हसिबुल हसनद्वारा जारी फतवामा उल्लेख छ । सानियाका पिता इमरान मिर्जाले भने शुक्रबार मंगलबारदेखि मात्रै बिहेको कार्यक्रम सुरु हुने बताएका थिए ।
'सोमबार दिउँसो निकाहको कार्यक्रम सकियो । कृपया त्यो जोडीको सुखद् भविष्यका लागि कामना गरौँ,' रुचाले भनिन् । बिहेपछि सो जोडी संयुक्त अरब इमिरेट्सको दुबईमा बसोबास गर्ने योजनामा छन्, तर खेलमा भने उनीहरूले आ-आफ्नो मुलुककै प्रतिनिधित्व गर्नेछन् ।
उता आइतबार मात्रै पाकिस्तानका गृहमन्त्री रहमान मलिकले भारतस्थित पाकिस्तानी हाइ कमिस्नरलाई सोएबको जफत गरिएको पासपोर्ट फिर्ता गराउने पहल गर्न निर्देशन दिएका थिए । हैदराबादकी आयशा सिद्धिकीले सोएबसँग आफ्नो बिहे भइसकेको दाबी गर्दै उजुरी गरेपछि भारतीय निकायले उनको पासपोर्ट जफत गरेको थियो । तर, मलिकले गत साता आयशालाई तलाक दिएपछि सानियासँग बिहे गर्ने बाटो खुलेको हो ।
गायिका अञ्जु पन्तले वर्ष २०६६ मा कतिवटा गीत रेकर्ड गरिन् होला ? गायक राजेशपायल राईले यो वर्ष कतिवटा सांगीतिक कार्यक्रममा गीत संगीत प्रस्तुत गरे ? यी दुई भिन्न प्रश्न दुवै गायक-गायिकासँग सोधियो भने उनीहरू तुरुन्त जवाफ दिन सक्दैनन् । 'सम्भिmनै गाह्रो छ, डायरी नै पल्टाउनुपर्छ, राई इज किङको उपाधि पाएका राजेश पायल राईले साप्ताहिक संवाददाताको जिज्ञासामा जवाफ फर्काए- 'वर्षमा ५२ साता हुन्छन्, एउटै साता तीन-चारवटासम्म कार्यक्रममा गीत गाएको छु । यो हिसाबले पनि झन्डै दुई सयभन्दा बढी नै कार्यक्रममा गीत गाएँ होला ।' अर्कातिर अञ्जु पन्त पनि हप्तामा आठदेखि दस गीत रेकर्डिङ गर्न भ्याउँछिन् । यो हिसाबले उनले २०६६ सालमा मात्र २ सयभन्दा बढी गीत रेकर्डिङ गरिन् ।
राजेशपायल राई तथा अञ्जु पन्तले वर्ष २०६६ मा जत्तिको लोकपि्रयता यसअघि कहिल्यै पाएनन् । संयोग कस्तो रह्यो भने, उनीहरू दुवैले गाएको चलचित्र सिलसिलाको 'सागरसरि चोखो माया...' वर्षकै उत्कृष्ट चलचित्र गीतका रूपमा त रह्यो नै, उनीहरूका सुगम संगीतमा आधारित एकल गीत पनि उत्तिकै लोकपि्रय भए । रिमिक्स, आधुनिक तथा चलचित्रका गीतमा उत्तिकै व्यस्त अञ्जु पन्तलाई 'न बिर्सें तिमीलाई...' गीतले अत्यधिक व्यस्त बनायो भने राजेशपायल राईलाई 'दर्शन नमस्ते...' ले कुनै पनि विकेण्ड फुर्सदमा बिताउन दिएन, अर्थात् राजेश पायल तथा अञ्जु पन्तको सफलतालाई समग्र नेपाली सांगीतिक क्षेत्रको सफलतासँग गाँसियो । उनीहरूको लोकपि्रयतासँगै नेपाली सांगीतिक क्षेत्रमा पुनः सुगम संगीतको क्रेज बढ्न थालेको ठोकुवासमेत गरियो ।
केही वर्षअघिसम्म श्रोतालाई पप गीतले मोहनी लगाइरहेको थियो । काठमाडौं, पोखरा, धरान, चितवन आदि सहरमा पप गीत सिर्जना गर्ने सांगीतिक समूहको आफ्नै क्रेज थियो । पप गीतको लहर चलिरहेका बेला लोकदोहोरी गीत अचानक माथि उठ्यो । दुई वर्षअघि नेपाली सांगीतिक क्षेत्रमा लोकदोहोरी बाहेक अन्य विधाका गीत-संगीत नै तयार हुँदैनन् कि जस्तो पनि भयो । पछिल्ला दुई वर्ष यता भने लोकदोहोरीले पनि आफ्नो उत्कृष्टता कायम राख्न सकेन । अनि सुरु भयो, सुगम संगीतको पुरानै लहर । नेपाली सांगीतिक क्षेत्रको जननी मानिने सुगम संगीतको क्रेज वर्ष २०६५ देखि नै बढ्न थालेको थियो । वर्ष २०६६ सम्म आइपुग्दा सुगम संगीतले आफ्नो पुरानो लय मात्र फेला पारेन, सुगम संगीतमा आश्रति संगीतकर्मीलाई आर्थिक रूपले समेत सम्पन्न बनायो ।
आलोकश्री, महेश खड्का, सुरेश अधिकारी, राजु सिंह, वसन्त सापकोटाजस्ता पछिल्ला पिंढीका संगीतकारहरू वर्ष २०६६ मा अत्यन्त व्यस्त रहे । उदितनारायण झाको 'उपहार' संग्रह लोकपि्रय भएपछि केही समय सांगीतिक क्षेत्रबाट टाढिएका आलोकश्रीले यो वर्ष आकर्षक 'कम-ब्याक' गरेका छन् । 'सपनी राम्रो देखिन' देखि 'लुकाएर लाएको माया' सम्मका सुगम संगीतमा आधारित गीत तयार पारेका आलोकश्री वर्ष २०६६ को उत्तरार्द्धमा आएर चलचित्र संगीतमा समेत व्यस्त भए । महेश खड्कालाई अञ्जु पन्तले गाएको 'न बिर्सें तिमीलाई...' गीतले सफलताको शिखरमा पुर्यायो । उनका सुगम तथा चलचित्र संगीत दर्शकको रोजाइमा परिरहे । 'सागरसरि चोखो माया' गीतका कारण संगीतकार वसन्त सापकोटा चलचित्र संगीतमा पहिलो रोजाइका संगीतकार बने । सुरेश अधिकारी तथा राजु सिंहले पनि आफ्नो सांगीतिक कर्मलाई उत्साहजनक निरन्तरता दिइरहे ।
स्वरूप राज आचार्य पनि यो वर्ष अत्यन्त व्यस्त रहे । सुगम संगीतमा आधारित गीत गाएर लोकपि्रय भएका स्वरूप सांगीतिक कार्यक्रममा त व्यस्त भए नै साथै उनी चलचित्र पाश्र्व गायन तथा आधुनिक गीत रेकर्डिङमा समेत उत्तिकै व्यस्त भए । उनले गाएका एकपछि अर्को गीत स्रोताले रुचाए ।
चलेनन् पप
वर्ष २०६६ मा सुगम संगीतमा सक्रिय गायक, गायिका तथा संगीतकारले पाएको लोकपि्रयता पप संगीतका संगीतकर्मीले पाउन सकेनन् । सुगम पोखरेल, नवीन के भट्टराई, सविन राईजस्ता थोरै पप गायकले मात्र श्रोताहरूको मन जित्न सके । निमा रुम्बा सांगीतिक पक्षबाट नभइ ब्रान्ड एम्बेसडरका रूपमा लोकपि्रय रहे । निमा विज्ञापन तथा मोडलिङका लागि रोजाइका गायक बन्न पुगे । यो वर्ष पप संगीतमा आधारित दर्जनौं गीति संग्रह बजारमा आए, तर ज्यादै कम गीति संग्रहले मात्र श्रोताहरूको मन जिते ।
सुधारियो चलचित्र संगीत
केही वर्षअघिसम्म नेपाली चलचित्रको सांगीतिक पक्ष फितलो भएको आरोप लगाइन्थ्यो, तर वर्ष २०६६ मा केही नेपाली चलचित्रका गीत-संगीत अत्यन्त लोकपि्रय भए । सुगम संगीतमा निखारिएका संगीतकारहरू नै चलचित्र संगीतको क्षेत्रमा आएपछि चलचित्रका गीत पनि सुन्न लायक हुन थालेका हुन् । केही वर्ष चलचित्र संगीतबाट टाढिएका मेलोडी किङ संगीतकार शम्भुजित बास्कोटा पुनः चलचित्र संगीतमा व्यस्त हुन थालेका छन् ।
बजार बिगि्रयो गीतिसंग्रहको
३ हजारको मोबाइलमा झन्डै त्यति नै संख्यामा गीत राख्न मिल्ने सुविधा उपलब्ध हुन थालेपछि वर्ष २०६६ मा गीतिसंग्रहको व्यापार 'ध्वस्त' भएको संगीत व्यवसायीहरू स्वीकार गर्छन् । 'यो वर्ष कुनै पनि गायक-गायिकाको गीतिसंग्रहले सन्तोषजनक व्यापार गरेको छैन, म्युजिक डटकमका राजेश वंशल भन्छन्- 'गीतिसंग्रह किनेर गीत सुन्ने चलन नै गैसक्यो भने हुन्छ ।' राजेशले भने जस्तै यो वर्ष गीत-संगीत त लोकपि्रय भए, तर पैसा तिरेर गीतिसंग्रह किन्ने प्रचलन घटेपछि स्रष्टाहरू मारमा परेका छन् । एउटा गीति संग्रह -सिडी) बजारमा आएपछि त्यसको कपि गर्दै -पैसा नै नतिरी) मोबाइल, आईपोड, एमपी थ्रीजस्ता माध्यमबाट सुन्न पाइने व्यवस्था भएपछि गीतिसंग्रहको व्यापार चौपट भएको हो । 'आधा भन्दा बढी संगीत कम्पनीहरू बन्द भैसके, एक व्यवसायी भन्दै थिए- 'हामीले पनि केही कमाइन्छ कि भनेर लगानी गर्ने हो । बजारमा गीति संग्रह नै नगएपछि लगानी गरिरहने कुरै आउँदैन ।'
विमोचनको लहर
बजारमा गीतिसंग्रहको बिक्री घटे पनि वर्ष २०६६ मा झन्डै १ सयभन्दा बढी गीतिसंग्रह विमोचन गरिए । तीमध्ये आधा गीतिसंग्रहको विमोचन त तारे होटलमै गरियो । विमोचन गरेपछि गीतिसंग्रहको प्रचार प्रसार हुने भएकाले पनि अधिकांश गायक-गायिकाले विमोचन समारोहमार्फत नै गीतिसंग्रह सार्वजनिक गर्न रुचि देखाए, तर अधिकांश गीतिसंग्रहको चर्चा विमोचन समारोहको दुई दिनपछि देखि नै बन्द हुन थालेपछि भने कतिपय स्रष्टा निराश समेत भए । गत भदौ महिनामा मात्र चार जना स्थापित संगीतकर्मीका गीतिसंग्रह भव्य कार्यक्रममार्फत विमोचन गरिए । साप्ताहिककै सहभागितामा राजेश पायल राईको दशन नमस्ते गीतिसंग्रहको विमोचन एभरेस्ट होटलमा गरियो भने लोकगायिका रेखा शाह तथा पप गायक राजु लामाले पनि सोही महिना आफ्ना गीतिसंग्रह सार्वजनिक गरेका थिए । संगीतकार शम्भुजित बास्कोटाको इन्स्ट्रुमेन्टल संग्रह पनि सोही महिना विमोचन गरिएको थियो । सीताराम पोखरेलको अक्टुबर ४ पनि भदौमै बिमोचन गरिएको थियो । तीमध्ये राजेशपायलको 'दर्शन नमस्ते' बाहेकका तीनवटा गीतिसंग्रहका कति प्रति बिक्री भए, सम्बन्धित संगीत कम्पनीले मात्र भन्न सक्छन् ।
सीआरबीटीको रोयल्टी
'गीतिसंग्रह बिक्री नभएर के भयो त, गीत राम्रो भयो भने स्रष्टाले जसरी पनि आम्दानी गर्न सक्छन्,' एक जना पुराना संगीतकर्मीको यो भनाइ यही वर्ष पूरा भयो । अर्थात् मोबाइलमा कल रिङ ब्याक टोन
-सीआरबीटी) राख्ने बढ्दो चलनले नेपाली गीतका स्रष्टाहरूलाई व्यावसायिक फाइदा पुर्यायो । लोकपि्रय गीतलाई मोबाइल प्रयोगकर्ताले डाउनलोड गरेका आधारमा प्रदान गरिने रोयल्टी पहिलो पल्ट यही वर्ष प्रदान गरियो । पहिलो पटक वितरण गरिएको सीआरबिटीको रोयल्टीमा गीतकार रमण घिमिरेको तिम्रो यादमा कल्पी-कल्पी गीत पहिलो स्थानमा थियो । म्युजिक नेपालले आफ्नो कम्पनीबाट निकालेकामध्ये सबैभन्दा बढी डाउनलोड भएका गीतलाई रोयल्टी प्रदान गरेको हो । त्यसमा रमणको गीत पहिलो नम्बरमा थियो । रोयल्टीबापत उनले १८ हजार रुपैयाँ पाएका थिए । संगीतकार एवं गायकलाई पनि दामासाहीले रोयल्टी बाँडिएको थियो । म्युजिक नेपाल अन्य चार लोकपि्रय गीतमा मंगोलियन हार्टका राजु लामाको रचना, स्वर तथा संगीतको पर्खाइमा..., कालिप्रसाद रिजालको शब्द, शम्भुजित बास्कोटाको संगीत तथा रामकृष्ण ढकालको स्वरको मन पराउने हजार भेटिन्छन्, एस्पी कोइरालाको शब्द, आलोक श्रीको संगीत तथा र उदितनारायण झा तथा मल्लिका कार्कीको स्वर रहेको लाजको लाली तथा मिलन लामाको स्वर संगीत रहेको झल्को लाली ओठको गीत थिए ।
महोत्सव र विदेशमा मालामाल
वर्ष २०६६ मा देशव्यापी महोत्सव आयोजित गरिए । यस्ता महोत्सवमा गीत-संगीत सहितका सांस्कृतिक कार्यक्रम मुख्य आकर्षण बने । यस्ता कार्यक्रममा सकेसम्म लोकपि्रय कलाकारलाई सहभागी गराउने होडबाजी नै चल्यो । अञ्जु पन्त, राजेश पायल राई, हेमन्त शर्मा, धीरज राई, कोमल वली, रेश्मा सुनुवार, हिमाल सागर, नलिन चित्रकार, डिजराज पौडेल, सुगम पोखरेल आदि गायक-गायिकाहरू वर्षभरि नै महोत्सवहरूमा व्यस्त रहे । एउटा महोत्सवमा सहभागी भएर गीत गाउँदा कम्तीमा २० हजार रुपैयाँ पारिश्रमिक पाइने तथा सातामा कम्तीमा एउटा महोत्सवमा सहभागी हुने गायक-गायिकाले वर्ष भरिमा लाखौं रुपैयाँ कमाएको अनुमान गर्न सकिन्छ ।
यसबाहेक केही गायक-गायिका विदेशमा आयोजित सांगीतिक कार्यक्रममा पनि व्यस्त रहे । राजेशपायल राई, अञ्जु पन्त, धीरज राई, रामकृष्ण ढकाल, सुगम पोखरेल, कोमल वली, नवीन के भट्टराई, रेश्मा सुनुवार, अभिनाश घिसिङ, रोज मोक्तान आदि गायक-गायिकाहरू विदेशमा आयोजित सांगीतिक कार्यक्रमहरूमा सहभागि भैरहे ।
आशालाग्दा अनुहारहरू
वर्ष २०६६ मा थुप्रै नयाँ गायक-गायिकाहरू सांगीतिक क्षेत्रमा प्रवेश गरेका छन् । तीमध्ये प्रविशा अधिकारी, सशान कँडेल, चेतन राई, श्वेता उप्रेती, सजल न्यौपाने, दुर्गा खरेल, पूर्ण राई, बिपना धिताल, लोकेन्द्र राई, कविराज निरौला, भूषण भट्टराई, सूर्य रुम्बा, आस्था बीजस्ता एक दर्जनभन्दा बढी प्रतिभाशाली गायक-गायिका सांगीतिक क्षेत्रमा प्रवेश गरेका छन् ।
व्यस्त भिडियो निर्देश्ाक
वर्ष २०६६ मा दर्जनौं म्युजिक भिडियोहरू निर्माण भए । तीमध्ये अधिकांश म्युजिक भिडियो झन्डै आधा दर्जन निर्देशकले नै बनाए । भूषण दाहाल, आलोक नेम्वाङ, जनकदीप पराजुली, सुरज श्रेष्ठ, प्रदीप कसपाल, प्रसन्न पौडेल, सुरजसिंह ठकुरी, अर्जुन अधिकारी आदि निर्देश्ाकहरू वर्षभरि नै व्यस्त रहे ।
वर्षका सर्वोत्कृष्ट दस गीत
१. दर्शन नमस्ते.... राजेशपायल राई
२. तिमीले पराई ठाने पनि.... अञ्जु पन्त
३. तिमीबिनाको जीवन.... नरेन्द्र प्यासी
४. धेरैचोटी मरेँ... शिव परियार
५. न बिसेर्ं तिमीलाई.... अञ्जु पन्त
६. आओ यादहरु... जगदीश्ा समाल
७. सपनी राम्रो देखिनँ... रूपक डोटेल
८. हल्ला चलेछ... राजु लामा
९. बदनाम भएँ म तिम्रै कारणले... अञ्जना गुरुङ
१०. मेरो प्यारो मान्छे... सिने गुरुङ
-स्रोत ः विभिन्न काउन्टडाउन कार्यक्रम/सीआरबीटी)

गायिका अन्जु पन्तको नाम सुन्ने बिटिकै हाम्रो मनमस्तिकमा ‘न बिर्सें तिमीलाई, न पाएँ तिमीलाई…..’ भने गजल गीत दिमागमा बज्न थाल्छ। हुन पनि त्यस गजल गीतले हरेक नेपालीहरुको मन सजिलै जितन सफल मात्र हैन आफनो मोबाईल सेटमा त्यस गजल डाउनलोड गर बापत नेपाल टेलिकमलाई १ करोड भन्दा बढि रुपैंयाँ कमाई सक्यो रे । सायद यति धेरै रकम एउटै गीतले कमाईएको यो पहिलो नै हुनु पर्छ। रमाइलो गर्नुपर्ने स्वभावकी अञ्जु पन्तका धेरै जसो गम्भीर प्रकृतिका गीत हिट भएका छन् ।
काठमाडौं नक्सालको नन्दी रात्रि मा.वि. बाट एस.एल.सी. दिएपछि उनको पढाइभन्दा पनि संगीतप्रति रुचि बढ्यो । अञ्जु पन्तका सांगीतिक गुरु स्व.कृष्णमान डंगोल हुन् । मेहनत, लगन र रियाजले आफूलाई सफल बनाएको मान्ने पन्तको २०६५ मा रेकर्ड भएको न बिर्सें तिमीलाई, न पाएँ तिमीलाई….. गीत मोबाइलमा डाउनलोड गरेबापत् नेपाल टेलिकमले १ करोड ८ लाख रुपैंयाँ असुल गरिसकेको छ भने कुरा सायद कतिलाई पत्याऊन गाह्रो भैरहेको होला। तर अन्जु पन्तले करोडौ रुपैयाँ भन्दा पनि करोडौ श्रोतामाझ आफ्नो स्वरलाई चिनाऊन सफल भएकी छिन भनेमा दुई मत छैन। आऊनुस गायिका अन्जु पन्तको बारेमा थप जानकारीको लागी केहि छोटो मिठो कुराकानी। अनी केही पुरानो भिडियो क्लिपहरु…..
बिनाअर्थ दिलमा सजाएँ तिमीलाई… गीतले अर्थ कत्तिको जुटायो ?
अर्थभन्दा पनि इज्जत, प्रतिष्ठा, नाम र माया कमायो ।
उक्त गीतको भाव तपाईंको जीवनसँग कत्तिको मेल खान्छ ?
कत्ति पनि मेल खाँदैन ।
पहिले के बन्ने रहर थियो ?
शिक्षिका ।
घरबाट के सोचेर निस्कनुहुन्छ ?
मेरो कामको सेड्युलका विषयमा सोच्छु, रेकर्डिङ, इन्टरभ्यु, प्रोग्राम आदि घरमै तय गरेर हिँड्छु ।
बाहिर जाँदा कहिल्यै नछुट्ने दुई वस्तु ?
मोबाइल र मास्क ।
आफ्नो निजी ब्यागमा के बोक्नुहुन्छ ?
ब्याग बोक्दिन । बोकिहालें भने रेनकोट मात्र बोक्छु ।
तपाईंको स्लिम बडी सेपको रहस्य ?
खानामा अरुचि ।
गायिका हुनुको नाताले प्रशंसकहरूको आकर्षण त हुन्छ नै, यो रमाइलो कुरा हो कि डिस्टर्व हुने कारणले दिक्क लाग्ने कुरा ?
यो खुसीको कुरा हो । यद्यपि कहिलेकाहीँ रात बिरात आउने फोनले निद्रा बिगार्छ ।
ऐनामा हेर्दा आफ्नोे कुन अंगलाई बढी ध्यान दिनुहुन्छ ?
म गाजल मिलाउन ऐना हेर्छु । त्यसैले आँखामै बढी ध्यान केन्दि्रत हुन्छ ।
कस्तो गीतले तपाईंलाई दिक्क लाग्छ ?
संगीतले मलाई कहिल्यै दिक्क बनाउँदैन ।
कस्तो खाना मनपर्छ ?
अमिलो, पिरो अर्थात् चटपटे टाइपको ।
मोबाइल कुन प्रयोजनका लागि बोक्नुहुन्छ ?
हेल्लोबाहेक अर्को प्रयोजन छैन ।
सबैभन्दा मीठो के पकाउनुहुन्छ ?
पोर्क
आफ्नो जीवनलाई प्रभावित गर्ने कोटेसन ?
‘के छ र जिन्दगानीमा’
कुनै बिहान उठ्दा आफ्नो स्वर हराएको पाउनुभयो भने के गर्नुहुन्छ ?
स्वरै हरायो भने त मर्थें होला ।
-लक्ष्मी भण्डारी
अत्यधिक लोकप्रिय् गीत, सागर सरी चोखो माया तिमिलाई दिऊला...
गायक:राजेश पायल अनी गायिका:अन्जु पन्त
२०६५
साल बिजया दशमीको केहि दिन पहिले डिसी नेपालमा प्रसारण ईन्टरब्यू
आफनो जमानाकी नम्बर एक सौर्न्दर्यशाली नायिका करिस्मा मानन्धर छ वर्षे देखि अमेरिका बसाइमा छिन् । हरेक वर्ष वा दुइ वर्षा उनी होलिडे मनाउन र न्यास्रो मेटाउन काठमाडौं आउने गर्छिन् । करिस्मा जब-जब काठमाडौं आउँछिन्, चर्चामा रहन्छिन् ।
उत्तिकै ताजगी र सौर्न्दर्य बोकेर यसपटक पनि उनी काठमाडौं आएकी छिन् । सधैं छोटो बिदा लिएर आउने करिस्मा यसपालि केही नभए पनि पाँच महिना बस्ने गरेर आएकी छिन् । करिस्मा काठमाडौं आउनासाथै कामनाका कार्यकारी सम्पादक विदुर गिरीले गोदावरीस्थित उनकै निवासमा भेटेर उनीसँग गरेको भिन्न शैली र विचारोत्तेजक अन्तर्वार्ता यहाँ प्रस्तुत छः
वेलकम ब्याक टु काठमाडौं । काठमाडौं आगमन अब सधैंका लागि हो? ( औपचारिकताबाट शुरू गरियो अन्तर्वार्ता ।)
थ्याङ्क यू । म सधैंका लागि नेपालकै हुँ नि । तर कस्तो हुँदो रहेछ भने अमेरिकामा बसिसकेपछि केही अभिभारा हुन्छ । त्यो मिलाउँदा यहाँ बस्न वा लामो बस्न सम्भव हुन्न । (करिस्मा पनि औपचारिकतामै थिइन् ।)
सधैंका लागि नेपालमै बस्न सम्भव छैन?( शुरूमै खास कुरा गरियो ।)
किन नहुनु । (उनी मुस्कुराइन्) अवश्य हुन्छ । मैले अहिलेसम्म कसैको एक पैसा खाएर हिँडेको छैन । त्यसैले त्यहाँ पनि क्रेडिट बिगार्न चाहन्नँ । विस्तारै मिलाएर बस्ने विचार छ । त्यहाँ मोबाइल, गाडी, अपार्टमेन्ट जेसुकै पनि लियो भने त्यसको कन्ट्य्राक्ट साइन हुन्छ । ट्याक्सको कुरा आउँछ, त्यो सबै केही समयका लागि होल्ड गरेर आउनु पर्छ । एक दिन ढिला भयो भने चार्ज लाग्न थाल्छ, पेनाल्टी तिर्नुपर्छ । यस कारण चाहेर पनि लामो बसौं वा अब सधैंका लागि स्वदेशमै बसौं भनेर भन्नेबित्तिकै सम्भव हुँदैन ।(¬उनी फेरि पुरानै सदाबहार मुस्कानमा आइन् ) योपालिचाहिँ लामै होस् भनेर कोसिस गरेकी छु । सबै कुरा निमिट्यान्न बनाएर मात्र बस्न चाहन्छु । यसपालि गाडी बेचेर आउन चाहेकी थिएँ । घरको चाँजोपाँजो मिलाएर अर्काकोमा सामान राखेर आएकी छु । कस्तो छ भने त्यहाँ नहुँदा पनि पेमेन्ट गरिरहनु पर्छ । नेपालमा बसेर डलरमा पेमेन्ट त गर्न सक्दिनँ नि । अब यतै बस्ने कि भन्ने सोच छ । मेरो मात्र होइन, त्यहाँ बस्ने धेरैको मनस्थिति त्यही छ । तर घरै उठाएर हिँड्न मिल्दैन । धेरै मानिस त्यही बाध्यताले अमेरिकामा बस्नुपरेको छ । देशको परिस्थितिले पनि दोमन बनाइरहेको छ । मेरो परिवार, आफन्त, मेरो इन्डस्ट्री, पेसा, सेल्सम्यान अथवा यो-त्योभन्दा पनि मेरो सोललाई ह्याप्पी बनाउने भनेको त कलाकारिता नै हो नि । (उनी गम्भीर बनिन् ) म नेपाल बसेर यही कामसँग सम्बन्धित हुन चाहन्छु तर त्यही हो, उताको धेरै कुरा मिलाउनुपर्ने हुन्छ ।
परिस्थितिमा सुधार भयो भने अहिलेदेखि नै नेपाल बस्नुहुन्छ ?
बस्छु । यहाँ बस्नासाथै कलाकारिता गरिहाल्नु पर्छ भन्ने पनि होइन तर परिवारसँग बस्ने वातावरण, शान्ति त हुनुपर्यो नि । एकै ठाउँमा या घरैभित्र त बसिरहन सकिन्न नि । बन्द-हडतालबिना आनन्दले बस्न पाए पुग्छ । -अमेरिका, लन्डन, बहराइन हुँदै झन्डै २४ घण्टा लामो हवाई यात्रा पार गरेर अघिल्लो रात मात्र काठमाडौं टेकेकी उनले आफना राता आँखा मिच्दै भनिन् ।)
ग्रिनकार्ड होल्डर हुनुहुन्छ, तपाईं अब अमेरिकी नागरिक कि नेपाली ?
ग्रिनकार्ड भए पनि मैले अमेरिकाको सिटिजनसिप लिएकी छैन । म परमानेन्ट रेसिडेन्स हुँ । मैले चाहेमा त्यहीँको सिटिजनसिप अप्लाई गर्न सक्छु तर चाहन्नँ । बरु यसैलाई रिन्यु गर्छु, जाने-आउने गर्न पाए पुग्यो । मैले नेपाली नागरिकता त्यागेको छैन । त्यति परसम्म सोच्न पनि चाहन्नँ । -आँखामा बिझेको परेली झिक्दै भनिन् ।)
अमेरिकी र नेपाली लाइफस्टाइलमा कुन ठीक ?
मलाई त नेपाली लाइफ नै आनन्ददायक लाग्छ तर दुवैको आआफनै राम्रोपन र कमजोरी छ । यहाँ हामीलाई आरामबाहेक केही छैन, हामी यहाँ काम पनि आरामले गर्र्छौं । त्यहाँ त्यस्तो छैन । त्यहाँ काम गर्ने प्रकार मन पर्छ । तर लिभिङका लागि जुन स्तरमा पुगेर काम गर्नुपर्छ, त्यो टुमच छ । -करिस्माले अमेरिकामा गर्नुपरेको संर्घष नलुकाई भनिन् ।) म पनि एकदम लोअर मेजर क्लासका हिसाबले बसेकी थिएँ । रुमसमेत एउटै सेयर गरेर बस्नुपथ्र्यो । कि त धनी हुनुपर्यो, इनफयाक्ट मलाई त्यहाँको फुड पनि मन पर्दैन किनभने म ब्रेकफास्ट खान्नँ । नेपाली फुड नै खान्थें । थोरै त्यहाँको लिए पनि धेरै लिएको छैन । त्यहाँको सिस्टम राम्रो छ । कसैले चिट नै गर्न सक्दैन । सबैलाई सिस्टमले तह लाइदिएको छ । यहाँ त्यस्तो छैन ।
कलाकारहरू लगालग विदेश पलायन हुनुको कारण के हो -?
अरूका बारेमा म भन्न सक्दिनँ । -अर्काको कुरा के गर्नू भन्ने शैलीमा झिँजो मानेजस्तै गरी उनले भनिन् ।) सबैको आआफनै प्रकारको परिस्थिति हुन्छ । म जाँदाखेरि चाहिँ त्यहाँ गएर राम्रै काम गर्नुपर्छ भनेर प्रिपियर थिइनँ । मैले चिनेका मान्छेहरू -कलाकारहरू) जसरी काम गरिरहेका थिए, मैले पनि त्यसै गरी काम शुरू गरेँ । हामी रेकोग्नाइज फेस भएकाले एकैचोटि लो लेभलको, गाह्रो हुने काम गर्नुभन्दा स्टडी गरेर जानु राम्रो हुन्छ । म जाँदाखेरि मलाई थाहा थिएन कि म के काम गर्छु, त्यसो गर्यो भने शुरूदेखि नै लिभिङ स्ट्यार्न्र्डड राम्रो हुन सक्छ कि झ्
कलाकारहरू भविष्य खोज्न अमेरिका जान्छन् कि यो क्षेत्रमा मोनोटोनस भएर? (उनलाई च्याप्ने कोसिस गरियो ।)
क्यान बी द बोथ कज । -उनी पनि के कम थिइन् र चलाखी देखाइहालिन् ।) मचाहिँ मोनोटोनस भएर गएकी थिएँ । म त्यहाँ पुगेपछि बेकारमा किन आएँ, ह्वाट आई एम डुइङ भनेर पछुताउँथें । तर अहिले छ वर्षछि सोच्छु- त्यहाँ नगएको भए अहिलेजस्तो पर्फेक्ट हुन्नथेँ । अहिले आफूलाई हरेक कुरामा मेचुरअर्ड पाउँछु । चिया बसालेपछि कतिखेर उम्लिन्छ भनेर मलाई अब राम्ररी थाहा छ । अहिले मलाई यहाँको सबै कुरा मन पर्छ नि, त्यो सायद म यहीँ बसिरहेको भए हुँदैनथ्यो ।
त्यहाँ कस्तो-कस्तो जब गर्नुभयो ?(सबैको जिज्ञासालाई प्रश्न बनाइयो ।)
त्यहाँ जब गर्नलाई यहाँजस्तो कसैको चाकडी वा यस्तो-उस्तो गर्नुपर्दैन तर पनि हाम्रा लागि गाह्रो काम हो त्यो । सानोतिनो काम गर्दा होलडे उभिएर गर्नुपर्छ । -हावाले उडाइरहेको कपाल सन्तुलित गर्दै भन्दै थिइन् उनी ।) जो मैले पनि गरें । पछिपछि पो आफनो काम गरियो । सेल्समेनमै काम गर्नुस्, ठूलो ब्रान्डेड पसलमा गर्नुस् या सानो पसलमा, उभिएरै काम गर्ने हो । कि त लेखापढी वा कम्प्युटरको काम हुनुपर्यो । ११ घण्टासम्म एउटै काम गरिरहेकी हुन्थें । मेरा लागि काम त्यतिखेर गाह्रो हुन्थ्यो । म त राति सुत्दा पनि त्यही काम गरिरहेजस्तो हुन्थ्यो र पसलमा भनेको कुरा राति सपनामा पनि भनिरहेकी हुन्थें । काम गर्दागर्दा क्यापासिटी लस गरिरहेको हो कि डल भएको हो कि जस्तो लाग्थ्यो । बुटिक खोल्याथें, त्यो पनि प्याकअप गरेँ । अहिले त इकोनोमिक कन्डिसन पनि डाउन छ ।
नेपाली कलाकारको पोजिसन के छ त्यहाँ? (चासोकै विषय हो ।)
नर्मल छ । अमेरिका गरिखाने र पढ्ने मान्छेलाई राम्रो हो तर म स्टार हुँ भन्ने ह्याङ रहन्छ भने तपाईं त्यहाँ जिन्दगीभर खुसी हुनुहुन्न । (दुःख मिश्रति हाँसो हाँस्दै उनले भनिन् ।) त्यहाँ केही गर्नका लागि हातमा पैसा नभए पनि हुन्छ । यहाँचाहिँ पैसा भएर पनि गर्न सकिने कुरा कम छ । त्यहाँ मोरल र सिस्टमेटिक सपोर्ट छ । काम शुरू गर्नासाथै पैसा आउन थाल्छ ।
मेरो अनुभवमा यहाँ गरेको कामबाट पाउने सम्मान, आत्मसन्तुष्टि त्यहाँ पाइन्न । जिन्दगीमा म धेरै उतारचढाब र रंग हेर्न चाहन्थेँ । (टोलाएजस्ती भइन् उनी ।) यहाँका धेरै सफल मान्छे दोसल्ला ओढेर, झयालबाट चरा हेरेर किन निष्क्रिय भएर बसिरहेको होलाजस्तो लाग्थ्यो । त्यो आफनो नामलाई राखिराख्न गरेको रहेछ भनेर सुन्थें, अचम्म लाग्थ्यो । तर त्यो कुरा सही रहेछ भनेर अमेरिका गएर काम गरेपछि थाहा पाएँ । त्यसो गर्नुलाई रङ नै भन्न चाहन्नँ तर राइट पनि थिएन क्या । मेरो यहाँ भएको नेमफेम, सेटिसफयाक्सन र स्थानलाई त्यहाँ कुनै पनि कुराले परिपुर्ति गर्नै सक्दैनथ्यो । त्यसमा केवल खालीपन थियो । पैसा भएर सबै चीज हुने रहेनछ । नामलाई कायम राख्नुपर्ने त्यही भएर रहेछ । (निराशा र पछुताउको भाव झल्किरहेको थियो करिस्माको गालामा)
यो कुराले टेन्सन कत्तिको गथ्र्यो ?
टेन्सन नै त गर्दैनथ्यो । त्यहाँ तपाईंलाई कसैले मान्दैन । इट्स अप टु देम । नमानोस् केही छैन । विदेशीले चिन्दैन, अरूसित भेटै हुँदैन तर तपाईं एक्लै बाँच्न चाहनुहुन्छ- (उनी भावनाको भेलमा बगिरहेकी थिइन् ) जबकि तपार्इंको नाम बोलाउनै अर्को मान्छे त्यहाँ हुनु जरुरी छ । कस्तो सेटिसफयाक्सन हो त्यो- यू निड पिपुल अराउन्ड । म जे पनि गर्नु हुन्छ भन्थें नि तर हुँदैन रहेछ । मैले रङ नगरे पनि सही गर्या थिइनँ । मेरो त टाइम थियो नि । स्टिल आई ह्याभ टाइम । बच्चालाई टाइम दिएर अहिले पनि हाउसवाइफ बनेर बस्न सक्छु । तर कति मान्छेको हातबाट टाइम जाने हो कि- अननोन भएर त्यही पैसाको पछाडि लागेर बस्ने हो कि- एक्लै भएर पनि बस्ने हो कि - तर त्यस्तैमा ह्याप्पी हुनेसँग मलाई कुनै गुनासो छैन ।
शुरूशुरूमा एक्लै हुँदा पनि म खुसी थिएँ । पछिपछि हुँदै गएपछि मान्छे चाहिन्छ, एक्लै बस्न सकिन्न, यस्तो-उस्तो भन्ने लाग्यो । यहाँ कति करोडौं मान्छे छन्, जसमध्ये केही मात्र त्यो स्थानमा पुग्छन्, जुन स्थानमा हामीले नाम पायौं । यो खुसीलाई पैसा, राम्रो देश, लक्जरियस लाइफस्टाइलले जित्न सक्दैन । म विस्तारै यताउता मिलाउने कोसिस गरिरहेकी छु । यहाँ भए पनि त्यहाँ भए पनि एक्लैचाहिँ बस्न सक्दिनँ । परिवारसँगै बस्ने सोचिरहेकी छु ।
यो पाँच महिनाको बसाइमा के गर्ने प्लानिङ छ?
केही छैन, नो प्लानिङ । (आफै सँग हाँस्दै) बहुत प्लानिङ गरेँ जिन्दगीमा । अब त आई डोन्ट वान्ट टु मेक एनी प्लानिङ । खालि हेल्थ कन्सस हुन्छु भन्ने सोचिरा’छु ।
फिल्म नगर्ने ?
आई डोन्ट नो, त्यसका लागि अझ पनि पर्फेक्ट छु कि छैन। (करिस्माको थकित मुहारमा गम्भीरता जारी थियो ।) गर्न सक्छु कि सक्दिनँ थाहा छैन । अस्ति यहाँ आउनु अगाडि हामी (पति विनोदसहित) ले डीसी नेपालको डकुमेन्ट्रीको डबिङ गर्या थियौं । थोरै लाइनको डबिङ गर्न पनि गाह्रो भयो ।
पर्फेक्टनेसको कुरा गर्नुभयो, एज फ्याक्टरको कुरा गर्नुभएको हो कि ? (प्रसंग नै अन्तै मोडेर उनको मुड बदल्ने प्रयास गरियो ।)
म एज फयाक्टरमा बिलिभ गर्ने मान्छे होइन ।
मुड बदलियो पनि । (हल्का हाँसिन् उनी ।) हुन त १६ वर्षी बनेर कट्टु लाएर नाच्ने बेला छैन तर एज फयाक्टरको कुरालाई मान्दिनँ । इट्स अप टु मेन्सन । अनि फेरि कथाअनुसारको कुरा पनि त हुन्छ नि । त्यहीअनुसार कथा बन्छ नि ।
मतलब, पहिलेजस्तो हिरोइनको रोलमा काम गर्न अब सम्भव छैन ? (घघडान जवाफको आशा राखियो )
मलाई त्यस्तो लाग्दैन । (थोरै रिसाइन् क्यारे उनी ) आई लुक गुड बेटर द्यान अल द पिपुल । हाम्रो देशमा मात्र त्यो कुरा लागू हुने हो । जुन पनि देशमा हर्नुस् तपाईं, एज फयाक्टरले केही पनि गर्या छैन । बरु मेकरहरूले कसरी प्रयोग गर्ने हो भन्ने सोच्नुपर्यो । मेकरहरूमै त्यो क्यापासिटी छैन भने त कुरा अर्कै हो ।
अमेरिका बस्ने क्रममै नेपाली चलचित्रबारे के थाहा छ ?
खासै केही थाहा छैन । (बल्ल सामान्य भइन् उनी ) भुवन -केसी, ऋचा घिमिरेलाई अमेरिकामै भेट्दा नेपाली फिल्म अहिले राम्रो भइरहेको छ भन्ने थाहा पाएँ । नेपाली फिल्म नै त होइन तर गीतचाहिँ अनलाइनमा हर्ने गर्थें । मलाई सबै पहिलेजस्तै लाग्छ । अलि-अलि लुगा चेन्ज भा’छन्, झल्याकझुलुक छन्, त्यति हो । कागबेनी, सानो संसार हेरें, त्योचाहिँ लिटिल डिफरेन्स लाग्यो । -(उनले जोडिन् ।) तपार्इंहरूको कामनाचाहिँ विदेशमा बसेर पनि हेरिराखिन्छ ।
नेपाली चलचित्रक्षेत्र उँभो लाग्न नसक्नुको कारण के होला - ?(उनको अनुभव सुन्ने आशा गरियो ।)
हरेक कुरामा एउटा राम्रो भएपछि मानिसमा हौसला हुने हो । एउटा फिल्म राम्रो चलिदियो भने उसले कमाउँछ र खर्च गरेर फिल्म बनाउँछ । इफ यू ह्याभ मनी, मनी मेक्स एभ्रिथिङ । पैसा छ भने बुद्धि पनि आउँछ, टेक्निकक्ली पनि हाई जान्छ । काममा पनि सिस्टमचाहिँ हुनु पर्छ । सुटिङलाई ढिला गर्दिन हुन्न । धेरै लेन्थ हुँदा पैसा खेर जान्छ । कसैलाई ब्लेम लगाउन खोज्या त होइन (व्यंग्यात्मक हाँसो र्छर्दै उनले भनिन् ) तर दिनभरि हल्लेर दुइ सिन पनि नसक्ने गरेर इन्डस्ट्री चल्दैन ।
तपाईं अमेरिका भासिनुको कारण पनि तपार्इंहरूले बनाउनुभएको फिल्मको घाटा हो?
होइन, मैले जिन्दगीलाई आफनो इच्छाअनुसार चलाएँ क्या । कसैले रोक्दा पनि रोकिएन । मेरो आफनै फिलोसोफी छ । पैसा भन्ने कुरा आउँछ-जान्छ । मलाई पैसा गएर प|स्टेसन हुँदैन । मानिस एउटा ठाउँमा पुगेपछि नामका लागि काम गर्छ, सबैले एप्रिसेट गरोस् भन्ने चाहन्छ । घाटाले अलिकति दुःखी त थिएँ तर त्यसैका कारण अमेरिका गएकीचाहिँ होइन । (उनी फेरि गम्भीर भइन् ।)
अमेरिका गएपछि नेपाल बिर्सनुभयो ? (गम्भीरतालाई चिरेर एग्रेसिभ बनाउनु थियो ।)
जहाँसुकै गए पनि मातृभूमिलाई बिर्सन सकिन्न । म मात्रै होइन, अमेरिका बसिरहेका हरेकले नेपाललाई मिस गरिरहेका हुन्छन् ।( पूजा -चन्द) ले त यहाँ पानी पर्दा मकैको पातबाट आउने आवाज, पानी परेको धूलोबाट आउने गन्धसमेत मिस गर्छिन् ।
मचाहिँ परिवारलाई मिस गर्थें । (गम्भीरताले नै जित्यो ।) त्यहाँ राम्रो खाना छ, पैसा छ, ब्रान्डेड लुगा छ । त्यसैमा खुसी हुन सक्नेलाई अमेरिका ठूलो कुरा हुन्छ । ममा चाहिँ जहिले पनि एउटा खालीपन रहन्थ्यो । मैले जहिले पनि ती चीज चाहें, जो त्यहाँ उपलब्ध हुन सक्दैनथे । त्यो यहीँ थियो । त्यसले गर्दा म भित्रबाट खुसी हुन सक्दैनथेँ । जहाँसुकै जाउँ आमा र मातृभूमि भन्या धेरै ठूला कुरा हुन् ।
छ वर्षे देखि दम्पती छुटिएर बस्दा मानसिक, भावनात्मक र शारीरिक रूपमा आवश्यकता महसुस भएन ?
थाहा छैन, मेरो जीवन अरू मान्छेको जस्तो रेगुलर नै छैनजस्तो लाग्छ कहिलेकाहीं । (उनी फेरि आफै सँग हाँसिन् ।) रेगुलर वुमन, रेगुलर हाउसवाइफ नै छैन म । त्यस्ता खालका डिमान्डहरू मेरा कहिले पनि भएनन् । अवश्य पनि विनोदजीलाई त्यो चीजले धेरैचोटि अप्ठ्यारो भयो होला । त्यो कुरा म अहिले महसुस गर्छु बिकज आई एम मेच्योर इनफ, नाउ आई क्यान थिंक । मान्छेका डिजाइरहरू के हुन्छन् भन्ने अहिले म बुझछु । उहाँ यति धेरै बुझने मान्छे मैले पाएँ कि भगवान्ले तँ यस्ती ठिस छेस्, तँलाई एउटा राम्रो मान्छे चाहिन्छ भनेर पठाइदिएजस्तो लाग्छ ।
(मीठो हाँसो छाएको थियो उनको ओठमा तर धेरै बेर टिकेन )। फेरि गम्भीर हुँदै केशराशि चलाउँदै उनले भनिन् ।) अरूले सुन्दा फन्नी लाग्ला तर हामी हसबेन्ड वाइफ हो कि होइन, त्यो पनि मलाई थाहा छैन । हामी के हो थाहा छैन । तर वी क्यान लिभ टुगेदर । हामी एकअर्काको केयर गर्र्छौं । अहिले नेपाल आउने बेला म अमेरिका र्फकने चान्सेस छ भन्दा पनि ही हेल्प्ड मी अलट, फाइनान्सियल र अरू धेरै कुरामा । त्यसैले मलाई के लाग्छ भने नराम्रो मान्छेको प्रेयसी, भएभरको अप्सरा, सँगै मर्ने-बाँच्ने चीज भएर बस्नुभन्दा पनि एउटा राम्रो मान्छेको साथी मात्र हुनु पनि भाग्य हो क्या । यो मामिलामा म भाग्यमानी छु । अहिले त म झन् कन्फिडेन्ट्ली भन्छु ।
एक्लै बस्नु ठीक रहेछ कि दम्पती भएर?
दुइटै कन्डिसनमा मेरो दिनचर्यामा फेरबदल छैन किनभने रोक्ने मान्छे कोही छैन । तर विनोदसँग हुँदा झन् मोर सपोर्टिभ फिल गर्छु।
तपाईंको नजरमा सबैभन्दा बेस्ट आर्टिस्ट? (उनको मुहार बदल्नका लागि पनि प्रसंग फेर्नैपर्ने भयो । भयो पनि त्यस्तै, उनले हाँस्दै भनिन् ।)
मदनकृष्ण र हरिवंश दाइ । उहाँहरूसँग सबै पक्ष छ । आफूलाई कसरी मेन्सन गर्ने भन्ने पनि उहाँहरूलाई राम्ररी थाहा छ । त्योबाहेक आर्टिस्टहरू सबै राम्रो लाग्छ । राजेश हमालजी पनि आई रियल्ली अप्रिसेट हिम । (उनी खिलखिलाइन् ।) बिकज यो इन्डस्ट्रीमा उहाँ एउटा पढेलेखेको मान्छे, अरू फिल्डमा पनि धेरै कुरा गर्न सक्ने भएर पनि हाम्रो फिल्डमा आएर योगदान पुर्याउनुभएको छ । बिहेभको हिसाबले पनि पर्फेक्ट लाग्छ । म त कोही मन पर्यो भने आन्द्राभुँडी नै दिन्छु । तर डिस्ट्यान्स कायम गर्नुपर्दो रहेछ । नत्र भने मानिसले एउटा औंला दियो भने होल ह्यान्डै खाइदिन्छ । त्यस्तो नहोस् । हमालजी त्यही डिस्ट्यान्स राख्न सकेको भएर आज पनि इन्डस्ट्रीमा रहिरहन सक्नुभएको छ ।
तपाईंको विचारमा हमालजीले अहिलेसम्म बिहे किन नगर्या होला?
बिहे भनेको धेरै सोच्नुपर्ने कुरा नै हो रै’छ । मन पर्यो, एकैछिन सबै कुरा त हुन्छ तर त्यसपछाडि धेरै कुरा आउँछन् । सँगै बस्नुपर्ने मान्छेसँग सबै कुरा मिल्नुपर्छ । नभए मान्छे भौंतारिन्छ । मेरो विचारमा उहाँले अहिले पनि केटी पाउनुहुन्छ होला, बिहे गर्नुहुन्छ होला । ही स्टिल लुकिङ यङ । (मस्तैले मुस्कुराइन् यतिखेर ।) ही इज नट टु ओल्ड स्टिल ।
हिरोइनमा चाहिँ सबैभन्दा बेस्ट को हो?
गीत हेर्दा रेखा थापा पनि राम्रो लाग्यो । अरुणिमा, सञ्चिता पनि राम्रो लाग्यो । अभिनयको पक्षबाटचाहिँ भन्न सक्दिनँ । -उठ्दा उठ्दै उनले एउटा कुरा थपिन् ।) मलाई अचम्म लाग्छ, मान्छे फर्केर आफनै ठाउँमा आउँछ । सायद म पनि आउँछु।
-कामना

म्री तरुनी लाग्ने वलीका यौवनका ताजा दिन कतै उडेर गइसके । गीति-भिडियोमा भने वली उस्तै 'तरुनी' देखिन्छिन्, रातो साडी, झलल पोते लगाएकी भर्खरैकी नवदुलहीजस्ती । यौवन झरिसके पनि कोमल कसरी यति राम्री ? संवादका केशकेशमा तपाइं एउटा असारेफूल सिउरिदिनोस् न है । यो संवाद असारको अन्त्यमा भएको हो । साउन लागिसकेको थिएन ।